"Ultimately, every state should pause and consider that ending the life of a healthy man or woman is no simple matter and that even in the 21st century, executioners do not have their job down to anything like a science. No government should put people to death until it can show that the condemned person will not be racked with pain, catch on fire or prove so difficult to kill, as in Mr. Broom’s case, that the executioners are forced to try again another day."
Editorial, New York Times, October 3rd. Reference to the ‘horribly botched failed execution’ of Romell Broom in recent days. Thailand too has had it botched executions.
Tuesday, October 06, 2009
Monday, October 05, 2009
World Day against Death Penalty
10th October is the day when those protesting the death penalty throughout the world raise again the issue of this ancient barbaric curse in a minority of states. The majority of the world has already rejected this form of legalised murder, most recently Brazil, 139 countries in all. Thailand remains among the minority who still think it a right of the state to punish by death.
It is a morally repugnant punishment, it is useless and ineffective, and devalues the humanity of all of us. Let it end forever.
This year the objective of the World Abolition movement is to introduce abolition to the young, especially 13 to 18 year olds. It is the responsibility of this generation to see the end of Capital Punishment.
Friday, September 25, 2009
Execution Chamber in Bang Kwang Prison
Having at first refused to allow filming of the death chamber in Bang Kwang prison, it appears that the prison governor allowed Aljazeera to enter! A few years ago strong protest stopped the filming of an execution in Thailand. Present policy appears to promote the deterrent effect of executions by approaching as close as possible to the actual event of execution. The permission to film throws doubt on the aversion to execution expressed by the governor of the prison.
The compliance of the monk shown in the film, is typical of Buddhist monks in Thailand. While agreeing that the death penalty may 'theoretically' be against Buddhism teaching, they support Government policy on the death penalty.
See accompanying link in right hand column to "Bang Kwang, Execution Chamber"
The compliance of the monk shown in the film, is typical of Buddhist monks in Thailand. While agreeing that the death penalty may 'theoretically' be against Buddhism teaching, they support Government policy on the death penalty.
See accompanying link in right hand column to "Bang Kwang, Execution Chamber"
Tuesday, September 22, 2009
Abolish the Death Penalty
UCL welcomes the following Editorial Opinion in the Bangkok Post
EDITORIAL
Death to the death penalty
Published: 22/09/2009 at 12:00 AM
Newspaper section: News
Late last month, on a quiet Monday afternoon, warders locked down Bang Khwang prison and prepared for two executions. A pair of convicted drug dealers, Bundit Charoenwanich, 45, and Jirawat Phumpruek, 52, were given one hour to contact their families, eat a last meal and make their peace in this world. Then they were taken to the execution room and injected with a series of drugs, the last of which ended their lives.
It was the first time in six years that authorities had ordered an actual execution. They should be the last such prisoners to die by execution. It is time that Parliament and the government end all use of the death penalty.
There are several problems with judicial executions, and no acceptable advantage. Carrying out a death sentence always risks the chance of killing the wrong person. Police, prosecutors and courts are dedicated and efficient, but not infallible. There have been plenty of wrongful convictions over the decades of Thai justice. If even one death sentence is wrongfully carried out, the death would be on the conscience of the nation. A wrongful conviction already takes months or years from an innocent person's life. Nothing could be worse than taking his or her life.
The main reason to abolish the death penalty for terrible crimes is that it brings no true result. Justice and punishment, in the form of imprisonment, parole or work programmes, are meant to prevent further crime. To an extent, they work. While many criminals continue their ways after release, others "go straight" so that they can live freely, without worry about being imprisoned. Crimes are prevented daily by the presence of police and the courts, as would-be robbers, speeders, thieves and others stick to the law in order to avoid punishment.
Study after study over the past 50 years has proved that the death sentence is no deterrent to the terrible crimes it punishes, such as drug trafficking, premeditated murder, violent and sexual abuse of children. While proponents of the death penalty argue facetiously that execution will assure that such criminals do not carry out their acts again, there are many ways to assure that. Indeed, no rational person would accept the end of the death penalty without parallel assurances that such violent acts against society can be punished by true life imprisonment, without early release.
Abolishing the death penalty in Thailand will be an unpopular act by the government, without doubt. Even in advanced Western countries, the majority of citizens always have opposed the abolition of the ultimate penalty. Yet such abolition around the world, from Canada to Cambodia, and from Austria to Australia, has never caused an upsurge of any kind in capital crimes. If anything, the threat of lengthy, even lifetime incarceration seems to be a greater deterrent than the former death penalty. Indeed, in recent cases in the United States, federal prisoners in so-called Supermax prisons have sued the government against their lifetime sentences under harsh, maximum security rules.
The only remaining argument in favour - that it provides an emotional release of sorts for victims and a horrified public - is unacceptable. Justice is not a form of vengeance, like some feel-good ending to a movie. Law and punishment are serious matters.
Last year, a majority of the United Nations General Assembly voted for the first time to oppose the death penalty. For now, the government should order a true moratorium banning more executions, pending a rewrite of the criminal code to ban the death penalty altogether.
EDITORIAL
Death to the death penalty
Published: 22/09/2009 at 12:00 AM
Newspaper section: News
Late last month, on a quiet Monday afternoon, warders locked down Bang Khwang prison and prepared for two executions. A pair of convicted drug dealers, Bundit Charoenwanich, 45, and Jirawat Phumpruek, 52, were given one hour to contact their families, eat a last meal and make their peace in this world. Then they were taken to the execution room and injected with a series of drugs, the last of which ended their lives.
It was the first time in six years that authorities had ordered an actual execution. They should be the last such prisoners to die by execution. It is time that Parliament and the government end all use of the death penalty.
There are several problems with judicial executions, and no acceptable advantage. Carrying out a death sentence always risks the chance of killing the wrong person. Police, prosecutors and courts are dedicated and efficient, but not infallible. There have been plenty of wrongful convictions over the decades of Thai justice. If even one death sentence is wrongfully carried out, the death would be on the conscience of the nation. A wrongful conviction already takes months or years from an innocent person's life. Nothing could be worse than taking his or her life.
The main reason to abolish the death penalty for terrible crimes is that it brings no true result. Justice and punishment, in the form of imprisonment, parole or work programmes, are meant to prevent further crime. To an extent, they work. While many criminals continue their ways after release, others "go straight" so that they can live freely, without worry about being imprisoned. Crimes are prevented daily by the presence of police and the courts, as would-be robbers, speeders, thieves and others stick to the law in order to avoid punishment.
Study after study over the past 50 years has proved that the death sentence is no deterrent to the terrible crimes it punishes, such as drug trafficking, premeditated murder, violent and sexual abuse of children. While proponents of the death penalty argue facetiously that execution will assure that such criminals do not carry out their acts again, there are many ways to assure that. Indeed, no rational person would accept the end of the death penalty without parallel assurances that such violent acts against society can be punished by true life imprisonment, without early release.
Abolishing the death penalty in Thailand will be an unpopular act by the government, without doubt. Even in advanced Western countries, the majority of citizens always have opposed the abolition of the ultimate penalty. Yet such abolition around the world, from Canada to Cambodia, and from Austria to Australia, has never caused an upsurge of any kind in capital crimes. If anything, the threat of lengthy, even lifetime incarceration seems to be a greater deterrent than the former death penalty. Indeed, in recent cases in the United States, federal prisoners in so-called Supermax prisons have sued the government against their lifetime sentences under harsh, maximum security rules.
The only remaining argument in favour - that it provides an emotional release of sorts for victims and a horrified public - is unacceptable. Justice is not a form of vengeance, like some feel-good ending to a movie. Law and punishment are serious matters.
Last year, a majority of the United Nations General Assembly voted for the first time to oppose the death penalty. For now, the government should order a true moratorium banning more executions, pending a rewrite of the criminal code to ban the death penalty altogether.
Thursday, September 17, 2009
Failed execution: after two hours of torture
In the state of Ohio, USA, an attempt on Tuesday, 15th September, to execute Romell Broom, a 53 year old condemned prisoner, failed. Those trying to carry out the execution tried to find a suitable vein to inject the poisons, in both arms and in one leg of the prisoner, but could not succeed, despite the cooperation of the condemned person who himself tried to indicate suitable locations for the lethal injection. Heavy bleeding and painful movement of the prisoner were observed, causing him to break down in tears. After two hours the attempt was abandoned. The execution is rescheduled in 10 days time. The defense lawyer will appeal a repeat attempt to execute Romell, citing the cruelty of the procedure.
The crime for which the death sentence was passed took place 25 years ago.
Saturday, September 05, 2009
Resumption of Executions in Thailand
As Thailand resumes executions of those condemned to death we look again at our bed fellows among the countries retaining the death penalty:
1 China, the major executioner;
China today announced the launch of its national organ donation system, revealing for the first time the extent of its reliance on transplants from executed prisoners.
A senior health official disclosed just how dependent are China’s hospitals on the organs from criminals, whose kidneys, livers and hearts may be removed in ambulances that wait at the execution ground for doctors to pronounce a prisoner is dead.
Despite a 2007 regulation barring donations from people who are not related to or are emotionally connected to the transplant patient, the China Daily newspaper said 65 percent of organ donations come from death row.
2. Saudi Arabia;
The death penalty continued to be applied extensively after summary and secret trials. Defendants are rarely allowed legal assistance and can be convicted solely on the basis of confessions obtained under duress or deception. As in previous years, capital punishment was used disproportionately against the poor, including many migrant workers from Asia and Africa, and women. In April, Amnesty International received secretly filmed footage of the public beheading of a Jordanian man convicted of drugs offences.
At least 102 men and women, 39 of them foreign nationals, were executed in 2008. Many were executed for non-violent offences, including drug offences, “sodomy”, blasphemy and apostasy. Most executions were held in public.
In January, the parents of Moeid bin Hussein Hakami, who was beheaded in 2007, took the unusual and brave step of lodging a complaint with the authorities about the execution of their son. He was aged 13 at the time of the crime and was 16 when beheaded. The parents were not told in advance of his execution and, according to reports, they were not informed of his place of burial.
3. Iran;
At least 346 people were executed, including at least eight juvenile offenders sentenced for crimes committed when they were under 18. The actual totals were likely to have been higher, as the authorities restricted reporting of executions. Executions were carried out for a wide range of offences, including murder, rape, drug smuggling and corruption. At least 133 juvenile offenders faced execution in contravention of international law. Many Iranian human rights defenders campaigned to end this practice. The authorities sought to justify executions for murder on the grounds that they were qesas (retribution), rather than ‘edam (execution), a distinction not recognized by international human rights law. In January, new legislation prescribed the death penalty or flogging for producing pornographic videos, and a proposal to prescribe the death penalty for “apostasy” was discussed in the parliament, but had not been enacted by the end of 2008.
In January, the Head of the Judiciary ordered an end to public executions in most cases and in August judicial officials said that executions by stoning had been suspended, although at least 10 people sentenced to die by stoning were still on death row at the end of the year and two men were executed by stoning in December.
4. USA
A typical case!
People should have no illusions about the brutal injustice of the death penalty after all of the exonerations in recent years from DNA evidence, but the case of Cameron Todd Willingham is still shocking.
Mr. Willingham was executed for setting a fire that killed his 2-year-old daughter and 1-year-old twins, but a fire expert hired by the State of Texas has issued a report casting enormous doubt on whether the fire was arson at all. The Willingham investigation, which is continuing, is further evidence that the criminal justice system is far too flawed to justify imposing a death penalty.
After the fire, investigators decided, based in large part on burn patterns on the house’s floors, that it was intentionally set. Prosecutors charged Mr. Willingham, who escaped from the burning home, with capital murder. Mr. Willingham protested his innocence until the day the state killed him by lethal injection in 2004.
The following year, Texas created the Forensic Science Commission to investigate charges of scientific mistakes or misconduct, and the panel began looking into the Willingham case. It commissioned Craig Beyler, a nationally recognized fire expert, to examine evidence.
Mr. Beyler issued a report last week that painted an ugly picture of what passes for expert scientific investigation and testimony in a capital case in Texas. The report found that the official inquiry into the Willingham fire did not meet prevailing scientific standards of the time, much less current ones.
The investigators “had poor understandings of fire science,” Mr. Beyler said, and their “methodologies did not comport with the scientific method.” He determined that the opinions of one main investigator were “nothing more than a collection of personal beliefs that have nothing to do with science-based fire investigation.”
The report concluded that a “finding of arson could not be sustained.” The Forensic Science Commission is now asking the state fire marshal’s office for its response. It anticipates issuing a final report next year.
The commission is to be commended for conducting this inquiry, but it is outrageous that Texas is conducting its careful, highly skilled investigation after Mr. Willingham has been executed, rather than before.
Are these the models for a country boasting a Buddhist culture, which teaches an inalienable respect for life, and the primacy of forgiveness and loving kindness?
1 China, the major executioner;
China today announced the launch of its national organ donation system, revealing for the first time the extent of its reliance on transplants from executed prisoners.
A senior health official disclosed just how dependent are China’s hospitals on the organs from criminals, whose kidneys, livers and hearts may be removed in ambulances that wait at the execution ground for doctors to pronounce a prisoner is dead.
Despite a 2007 regulation barring donations from people who are not related to or are emotionally connected to the transplant patient, the China Daily newspaper said 65 percent of organ donations come from death row.
2. Saudi Arabia;
The death penalty continued to be applied extensively after summary and secret trials. Defendants are rarely allowed legal assistance and can be convicted solely on the basis of confessions obtained under duress or deception. As in previous years, capital punishment was used disproportionately against the poor, including many migrant workers from Asia and Africa, and women. In April, Amnesty International received secretly filmed footage of the public beheading of a Jordanian man convicted of drugs offences.
At least 102 men and women, 39 of them foreign nationals, were executed in 2008. Many were executed for non-violent offences, including drug offences, “sodomy”, blasphemy and apostasy. Most executions were held in public.
In January, the parents of Moeid bin Hussein Hakami, who was beheaded in 2007, took the unusual and brave step of lodging a complaint with the authorities about the execution of their son. He was aged 13 at the time of the crime and was 16 when beheaded. The parents were not told in advance of his execution and, according to reports, they were not informed of his place of burial.
3. Iran;
At least 346 people were executed, including at least eight juvenile offenders sentenced for crimes committed when they were under 18. The actual totals were likely to have been higher, as the authorities restricted reporting of executions. Executions were carried out for a wide range of offences, including murder, rape, drug smuggling and corruption. At least 133 juvenile offenders faced execution in contravention of international law. Many Iranian human rights defenders campaigned to end this practice. The authorities sought to justify executions for murder on the grounds that they were qesas (retribution), rather than ‘edam (execution), a distinction not recognized by international human rights law. In January, new legislation prescribed the death penalty or flogging for producing pornographic videos, and a proposal to prescribe the death penalty for “apostasy” was discussed in the parliament, but had not been enacted by the end of 2008.
In January, the Head of the Judiciary ordered an end to public executions in most cases and in August judicial officials said that executions by stoning had been suspended, although at least 10 people sentenced to die by stoning were still on death row at the end of the year and two men were executed by stoning in December.
4. USA
A typical case!
People should have no illusions about the brutal injustice of the death penalty after all of the exonerations in recent years from DNA evidence, but the case of Cameron Todd Willingham is still shocking.
Mr. Willingham was executed for setting a fire that killed his 2-year-old daughter and 1-year-old twins, but a fire expert hired by the State of Texas has issued a report casting enormous doubt on whether the fire was arson at all. The Willingham investigation, which is continuing, is further evidence that the criminal justice system is far too flawed to justify imposing a death penalty.
After the fire, investigators decided, based in large part on burn patterns on the house’s floors, that it was intentionally set. Prosecutors charged Mr. Willingham, who escaped from the burning home, with capital murder. Mr. Willingham protested his innocence until the day the state killed him by lethal injection in 2004.
The following year, Texas created the Forensic Science Commission to investigate charges of scientific mistakes or misconduct, and the panel began looking into the Willingham case. It commissioned Craig Beyler, a nationally recognized fire expert, to examine evidence.
Mr. Beyler issued a report last week that painted an ugly picture of what passes for expert scientific investigation and testimony in a capital case in Texas. The report found that the official inquiry into the Willingham fire did not meet prevailing scientific standards of the time, much less current ones.
The investigators “had poor understandings of fire science,” Mr. Beyler said, and their “methodologies did not comport with the scientific method.” He determined that the opinions of one main investigator were “nothing more than a collection of personal beliefs that have nothing to do with science-based fire investigation.”
The report concluded that a “finding of arson could not be sustained.” The Forensic Science Commission is now asking the state fire marshal’s office for its response. It anticipates issuing a final report next year.
The commission is to be commended for conducting this inquiry, but it is outrageous that Texas is conducting its careful, highly skilled investigation after Mr. Willingham has been executed, rather than before.
Are these the models for a country boasting a Buddhist culture, which teaches an inalienable respect for life, and the primacy of forgiveness and loving kindness?
Tuesday, August 25, 2009
Executions in Thailand after six year break
Drug dealers put to death: Bangkok Post
Writer: KING-OUA LAOHONG
Published: 25/08/2009 at 12:00 AM
Newspaper section: News
Two convicted drug traffickers at Bang Khwang prison have been executed by lethal injection.
Bundit Jaroenwanit, 45, and Jirawat Poompreuk, 52, yesterday became the country's fifth and sixth people to be executed by lethal injection, which replaced death by shooting in 2003.
The atmosphere at Bang Khwang prison in Nonthaburi was subdued yesterday when the two learned they were about to die.
They were given 60 minutes to call or write to their loved ones. They were then offered a last meal and a chance to listen to a sermon from a monk invited from Wat Bang Praek Tai.
They were blindfolded and given flowers, candles and incense sticks before being taken to the execution chamber.
The two, their legs manacled, turned their faces towards the temple as they were laid out on beds.
They received three injections. The first was a sedative, the second a muscle relaxant and the third a drug that stops the heart beating.
See link "Bang Kwang 24th August"
แถลงการณ์
เรื่อง ขอคัดค้านโทษประหารชีวิตเพราะขัดกับหลักสิทธิมนุษยชน
ตามที่ กรมราชทัณฑ์ ได้ดำเนินการประหารชีวิตนักโทษ 2 คน ในคดีความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ที่ผ่านมา นั้น สมาคมสิทธิเสรีภาพของประชาชน (สสส.) มีความเห็นว่าเป็นการกระทำที่ผิดพลาดของประเทศไทยอีกครั้งหนึ่ง ด้วยเหตุผลดังต่อไปนี้
ประการแรก เนื่องมาจากว่า สมัชชาสหประชาชาติได้ลงมติโดยเสียงข้างมากส่วนใหญ่ เมื่อเดือนธันวาคม ปี 2550 และลงมติอีกครั้งเช่นเดียวกันในเดือนธันวาคม ปี 2551 ว่า ให้มีการใช้มาตรการชลอหรือขยายช่วงเวลาการประหารชีวิตออกไป เพื่อมิให้มีการลงโทษประหารชีวิตจริง
ประการ ที่สอง คือว่า ทุกประเทศทั่วโลกต่างแสดงออกถึงการเย้ยหยันการลงโทษประหารชีวิต เพราะ ถือว่าการประหารชีวิตเป็นโทษที่ละเมิดสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานของความเป็น มนุษย์ ซึ่งหมายถึงสิทธิในการมีชีวิตอยู่รอดและมีความมั่นคงปลอดภัยในชีวิต นั่นเอง
ประการ ที่สาม กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง กำหนดให้ประเทศที่ยังไม่ยกเลิกโทษประหารชีวิต จะใช้การประหารชีวิตได้ ในกรณีความผิดที่มีลักษณะอุกฉกรรจ์เท่านั้น ซึ่ง โทษสำหรับความผิดอุกฉกรรจ์ไม่รวมความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด แต่เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 2548 ผู้ แทนประเทศไทยได้รายงานในที่ประชุม ต่อคณะกรรมการสิทธิมนุษยชน ตามพันธกรณีของกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง ที่ประเทศไทยได้เข้าผูกพันไว้ว่า คดียาเสพติด ในประเทศไทยนั้น เป็นคดีอุกฉกรรจ์ จึงเป็นการขัดแย้งกับหลักการของกติกาฯดังกล่าว
ประการ สุดท้าย การลงโทษประหารชีวิต ไม่สามารถยับยั้งอาชญกรรมและการกระทำผิดที่เกี่ยวกับยาเสพติดอย่างได้ผล เมื่อเทียบกับการลงโทษด้วยมาตรการอื่น
สสส.จึง ขอคัดค้านโทษประหารชีวิต เพราะ ถือเป็นการลงโทษที่โหดร้าย ไร้มนุษยธรรมและย่ำยีศักดิ์ศรีของมนุษย์ ซึ่งไม่สมควรมีโทษนี้ ต่อไปในประเทศที่มีอารยะ และควรเปลี่ยนเป็นโทษจำคุกตลอดชีวิตตลอดไป แทนการลงโทษประหารชีวิต
ณ วันที่ 25 สิงหาคม 2552
ผู้แถลง ดร.แดนทอง บรีน ปะธานสมาคมสิทธิเสรีภาพของประชาชน(สสส.)
Statement by UCL
It is wrong that Thailand has executed two men on 24th August 2009:
It ignores the majority vote of the United Nations General Assembly in December 2007 and again in December 2008 in favour of a universal moratorium on the death penalty.
It flouts the greater certainty expressed world wide that the death penalty is a transgression of the most basic of all human rights, the right to life.
It goes against the interpretation of the International Covenant on Civil and Political Rights expressed to representatives of the Royal Thai government by the UN Human Rights Committee, on 28th July 2003, that drug offenses did not constitute a crime subject to Capital Punishment within the terms of the Covenant which it has ratified.
The execution of the two with a mere one hour notice is a flagrant transgression of the procedures established by the UN for the enactment of Capital Punishment.
It is a useless measure of no greater consequence than other punishment in the fight against drugs.
It is a cruel and inhumane punishment, with no place in a civilised state.
It is counter to the Buddhist belief in the sanctity of life
Danthong Breen
Union for Civil Liberty, Thailand
Writer: KING-OUA LAOHONG
Published: 25/08/2009 at 12:00 AM
Newspaper section: News
Two convicted drug traffickers at Bang Khwang prison have been executed by lethal injection.
Bundit Jaroenwanit, 45, and Jirawat Poompreuk, 52, yesterday became the country's fifth and sixth people to be executed by lethal injection, which replaced death by shooting in 2003.
The atmosphere at Bang Khwang prison in Nonthaburi was subdued yesterday when the two learned they were about to die.
They were given 60 minutes to call or write to their loved ones. They were then offered a last meal and a chance to listen to a sermon from a monk invited from Wat Bang Praek Tai.
They were blindfolded and given flowers, candles and incense sticks before being taken to the execution chamber.
The two, their legs manacled, turned their faces towards the temple as they were laid out on beds.
They received three injections. The first was a sedative, the second a muscle relaxant and the third a drug that stops the heart beating.
See link "Bang Kwang 24th August"
แถลงการณ์
เรื่อง ขอคัดค้านโทษประหารชีวิตเพราะขัดกับหลักสิทธิมนุษยชน
ตามที่ กรมราชทัณฑ์ ได้ดำเนินการประหารชีวิตนักโทษ 2 คน ในคดีความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ที่ผ่านมา นั้น สมาคมสิทธิเสรีภาพของประชาชน (สสส.) มีความเห็นว่าเป็นการกระทำที่ผิดพลาดของประเทศไทยอีกครั้งหนึ่ง ด้วยเหตุผลดังต่อไปนี้
ประการแรก เนื่องมาจากว่า สมัชชาสหประชาชาติได้ลงมติโดยเสียงข้างมากส่วนใหญ่ เมื่อเดือนธันวาคม ปี 2550 และลงมติอีกครั้งเช่นเดียวกันในเดือนธันวาคม ปี 2551 ว่า ให้มีการใช้มาตรการชลอหรือขยายช่วงเวลาการประหารชีวิตออกไป เพื่อมิให้มีการลงโทษประหารชีวิตจริง
ประการ ที่สอง คือว่า ทุกประเทศทั่วโลกต่างแสดงออกถึงการเย้ยหยันการลงโทษประหารชีวิต เพราะ ถือว่าการประหารชีวิตเป็นโทษที่ละเมิดสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานของความเป็น มนุษย์ ซึ่งหมายถึงสิทธิในการมีชีวิตอยู่รอดและมีความมั่นคงปลอดภัยในชีวิต นั่นเอง
ประการ ที่สาม กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง กำหนดให้ประเทศที่ยังไม่ยกเลิกโทษประหารชีวิต จะใช้การประหารชีวิตได้ ในกรณีความผิดที่มีลักษณะอุกฉกรรจ์เท่านั้น ซึ่ง โทษสำหรับความผิดอุกฉกรรจ์ไม่รวมความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด แต่เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 2548 ผู้ แทนประเทศไทยได้รายงานในที่ประชุม ต่อคณะกรรมการสิทธิมนุษยชน ตามพันธกรณีของกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง ที่ประเทศไทยได้เข้าผูกพันไว้ว่า คดียาเสพติด ในประเทศไทยนั้น เป็นคดีอุกฉกรรจ์ จึงเป็นการขัดแย้งกับหลักการของกติกาฯดังกล่าว
ประการ สุดท้าย การลงโทษประหารชีวิต ไม่สามารถยับยั้งอาชญกรรมและการกระทำผิดที่เกี่ยวกับยาเสพติดอย่างได้ผล เมื่อเทียบกับการลงโทษด้วยมาตรการอื่น
สสส.จึง ขอคัดค้านโทษประหารชีวิต เพราะ ถือเป็นการลงโทษที่โหดร้าย ไร้มนุษยธรรมและย่ำยีศักดิ์ศรีของมนุษย์ ซึ่งไม่สมควรมีโทษนี้ ต่อไปในประเทศที่มีอารยะ และควรเปลี่ยนเป็นโทษจำคุกตลอดชีวิตตลอดไป แทนการลงโทษประหารชีวิต
ณ วันที่ 25 สิงหาคม 2552
ผู้แถลง ดร.แดนทอง บรีน ปะธานสมาคมสิทธิเสรีภาพของประชาชน(สสส.)
Statement by UCL
It is wrong that Thailand has executed two men on 24th August 2009:
It ignores the majority vote of the United Nations General Assembly in December 2007 and again in December 2008 in favour of a universal moratorium on the death penalty.
It flouts the greater certainty expressed world wide that the death penalty is a transgression of the most basic of all human rights, the right to life.
It goes against the interpretation of the International Covenant on Civil and Political Rights expressed to representatives of the Royal Thai government by the UN Human Rights Committee, on 28th July 2003, that drug offenses did not constitute a crime subject to Capital Punishment within the terms of the Covenant which it has ratified.
The execution of the two with a mere one hour notice is a flagrant transgression of the procedures established by the UN for the enactment of Capital Punishment.
It is a useless measure of no greater consequence than other punishment in the fight against drugs.
It is a cruel and inhumane punishment, with no place in a civilised state.
It is counter to the Buddhist belief in the sanctity of life
Danthong Breen
Union for Civil Liberty, Thailand
Monday, August 03, 2009
Death Penality Campaign for Buddhist Monks
Completion of Campaign for Aholition
The Union for Civil Liberty in Thailand has just completed a campaign for abolition of the death penalty in Buddhist centres of learning throughout the country. The objective was to enlist the support of Buddhist monks in a campaign against the death penalty, in the expectation that the Buddhist abhorrence of killing any creature would make them natural allies. 22 seminars were held; the total number of participants was 1,404+ with an average of 70 at each seminar. The attitude of Thai monks to the death penalty may be indicated by quoting two reactions from a recent seminar:
1.“The first principle of Buddhism is an absolute prohibition on inflicting harm or on killing, actions which violate life itself. Capital Punishment belongs to ancient times. We are in a new world and civilization has progressed. Punishment should entail respect for the value of life and not have recourse to the death penalty which has no purpose. Instead, the guilty person must be given the opportunity to do good for the period of life that remains and so make restitution for the evil done in the past.”
2.“I agree with the death penalty. All creatures on the earth are subject to Fate (Gam) and are ruled by its outcome and circumstances. Those who do what is right will achieve good, those who do what is evil will suffer evil”.
Our aim has been to recall to monks that the first reaction is a truer expression of Buddhist teaching.
Sunday, July 05, 2009
Prison Conditions
หัวหน้าฝ่ายการแพทย์แห่งเรือนจำ ลาซองเต
คัดจากบันทึกความทรงจำของ เวโรนิค วาสเสอร์
“ที่เรือนจำลาซองเตนี้เราไม่สามารถที่จะทำหรือคิดแบบครึ่งๆกลางๆ ถ้าไม่กระตือรือร้นและทำงานอย่างเต็มที่ ก็อาจรู้สึกเฉยๆและทำงานแบบเสียไม่ได้ แต่ไม่มีทางที่จะทำเป็นทองไม่รู้ร้อนและทำงานแบบเครืองจักรเครื่องยนต์ได้ ต้องคิดและทำอย่างจริงจัง ถ้าคิดไม่ได้แบบนี้ก็ไม่สมควรทำงานที่นี่”
ในขณะที่การบริการทางการแพทย์ที่เรือนจำทั่วไปได้ขึ้นถึงขีดมาตรฐาน บางสิ่งบางอย่างไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เช่น ระบบสุขอนามัยซึ่งไม่ถูกสุขลักษณะ และเป็นอันตราย สถานที่เก่าแก่ ความขี้เกียจ การสั่งจำจองโดยไม่มีการวางแผนล่วงหน้า กิจกรรมที่ไม่มีคุณค่า การขาดความใกล้ชิด การสำส่อนทางเพศ การขาดความรัก การรอคอยที่ไม่สิ้นสุด ความหวังสลาย ความโกรธ และสิ้นหวัง ความรุนแรง การทำร้ายตนเอง การพยายามฆ่าตัวตายซึ่งบางครั้งก็สำเร็จ มาตรการป้องกันความปลอกภัยที่มากเกินไปและหวาดระแวง การค้นตัวครั้งแล้วครั้งเล่า การใส่กุญแจมือ และบางครั้งโซ่ตรวนขา กฐเกณฑ์ที่ตั้งตามอำเภอใจ การยั่วเย้าทีไร้เหตุผลและน่าอับอาย ระบบที่ถ่วงดุลกับผู้อ่อนแอ การกักขังแยกที่ยาวนานบางครั้งถึงหลายปี ห้องขังดัดสันดานที่มีลักษณะคล้ายกับยุคกลาง และท้ายที่สุด คือ การถูกริดรอนเสรีภาพในสถาบันที่น่าจะเป็นตัวแทนแห่งสิทธินี้
ดอสตอเยฟสกี้เขียนไว้ว่า “เราไม่สามารถจะวัดขีดอารยธรรมของชาติหนึ่งชาติใดได้ถ้าไม่ไปดูเรือนจำเสียก่อน” อันนี้ก็ได้กระทำกันแล้ว
ข้อมูลที่ได้จากการค้นคว้านั้นมากหลายนัก รายงานโดยวุฒิสมาชิกและวุฒิสภาใช้หัวข้อว่า “คุกคือสิ่งที่น่าอับอายของสาธารณรัฐ”
เราทุกคนมีความผิดเท่าเทียมกันที่ทำให้เกิดสภาพนี้่ขึ้น แต่คำถามเฉพาะหน้าคือ เรามีอารยธรรมหรือเปล่า?
ข้าพเจ้าได้เข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องเหล่านี้ก็เพราะไม่มีทางเลือกทางด้านศีลธรรมอย่างอื่น จรรยาบรรณทางแพทย์เขียนไว้ว่า “แพทย์ไม่สามารถจะแยกตัวเป็นอิสระจากงานอาชีพได้ไม่ว่าจะเป็นลักษณะใด เมื่อแพทย์นั้นรักษาคนไข้ใดก็ตามผู้ซึ่งไร้อิสระ แพทย์คนนั้นต้องไม่ยอมรับหรือทนกับการกระทำที่เป็นภัยต่อกาย ใจ หรือเกียรติของผู้ถูกคุมขัง ทั้งทางตรงและทางอ้อม สัตยบรรณฮีพโปคระตีสข้อที่สิบ ที่แพทย์ทุกคนต้องสาบานไว้ว่า “หน้าที่แรกสุดคือต้องรักษา สงวน และ เสริมสร้างไว้ซึ่งสุขภาพ ทุกประการ…ต้องนับถือทุกบุคคล ต้องเข้าขัดขวางและป้องกันผู้ที่อ่อนแอ หรือผู้ที่โดนย่ำยีทางด้านคุณธรรม” อุดมการณ์ของข้าพเจ้านั้นเป็นบทเรียนราคาแพงเพราะการมีความจริงใจและการเคารพในสิทธิ์ของผู้อื่นนั้นไม่ได้ให้คุณแก่ข้าพเจ้าเลย
อย่างไรข้าพเจ้าก็ไม่เสียใจ ข้าพเจ้ารักสถานที่นี้ และบุคคลทั้งหลายที่อยู่ในนั้น ข้าพเจ้าได้เรียนรู้มากมาย เคยมีช่วงเวลาที่หมดหวังท้อแท้ใจ แต่บางครั้งก็สุขและสะเทือนอารมณ์
คุกนั้นเป็นโรงเรียนแห่งความอดทน การรับฟังและนับถือผู้อื่น เราต้องไม่ลืมว่านักโทษนั้น ก็คือประชาชนผู้ซึ่งแม้เคยต้องขังมาก่อน ต่อไปก็จะได้กลับไปมีอิสระอีกครั้งหนึ่ง
เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี คศ 2000 ประธานเนติบัณฑิตสภาแห่งกรุงปารีส ประกาศว่า จะให้มีผู้แทนทางด้านกฐหมาย ประจำอยู่ที่เรือนจำเพื่อดูแลสิทธิของนักโทษ และช่วยว่าความในศาลด้วย น่าขันที่ว่าสิ่งเดียวกันนี้ก็เกิดขึ้นในเรือนจำทหารด้วย (?) กฐหมายทีออกเดือนเมษายน 2000 นั้นเกี่ยวกับประเด็นสิทธิของพลเมืองทั่วไปเมื่อมีปัญหากับหน่วยงานของรัฐทั้งหลาย แต่ส่วนราชทัณฑ์ กลับคิดว่าตัวเองอยู่นอกเหนือกฐหมายนี้ และได้มีหนังสือสอบถามไปทางไปยังสภานิติบัญยัติ ว่าตัวต้องทำตามกฐข้อน้ีหรือไม่ อยากถามง่ายๆว่า ส่วนราชทัณฑ์นั้นเป็นหน่วยงานของรัฐหรือเปล่า? นักโทษนั้นเป็นพลเมืองหรือเปล่า? คำตอบทั้งสองข้อคือไช่ และจะมีผลกระทบต่อไปในอนาคตด้วย
รายงานของคณะกรรมาธิการเมื่อเดือนมีนาคม ได้ชี้ให้เห็นทางออกทางการเมืองของบทลงโทษ โดยรับรองสิทธิของผู้ต้องขัง และเรียกร้องให้มีองค์กรอิสระบริการทางด้านกฐหมายให้นักโทษ ในที่สุดสิทธิก็ได้เดินเข้ามาในเรือนจำ และทนายความก็ได้ยื่นขาเข้ามาหนึ่งข้างในคุกแล้ว เพื่อกันมิให้ประตูปิดได้อีก
ข้าพเจ้าหวังว่าความหวังยิ่งใหญ่เมื่อปี 2000 นั้นจะไม่แตกสลาย คุกนั้นเป็นเพียงสถานีเปลี่ยนเส้นทางเท่านั้น ยังมีเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้าและหลังจากนั้นอีก…
การปรับปรุงเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงของบทลงโทษนั้นมีผลกระทบไปถึงประมวลกฐหมายอาญาทั้งหมด เมื่อเดือนมิถุนายน ปี 2000 กฐหมายซึ่งชี้บ่งว่าบุคคลที่ยังไม่ถูกตัดสินว่าผิด เป็นผู้บริสุทธิ์ นั้น น่าจะทำให้ผู้พิพากศามีสิทธิ์ไม่ยินยอมให้มีการจองจำแบบ สั่งขังระหว่างรอดำเนินคดี การขังแบบนี้ควรเป็นข้อยกเว้นเท่านั้น 40%ของนักโทษที่ประเทศฝรั่งเศสนั้นเป็นผู้ต้องขังที่อยู่ระหว่างพิจารณา นี่แสดงให้เห็นว่าประเทศฝรั่งเศสนั้นมิได้เป็นแบบอย่างที่ดีของการใช้สิทธิมนุษยชนเหมือนที่ประเทศจะพึงปราถนาเลย
ทุกๆปี มีพลเมืองประมาณ 1000 คนที่โดนจำขังโดยที่ทางการตัดสินแบบคลาดเคลื่อน และไม่ควรลืมว่าผู้ต้องขังบางคนมิได้กระทำผิดโดยแท้จริง นี่ข้าพเจ้าอ้างถึงพวกเข้าเมืองแบบผิดกฐหมาย (37% ของผู้ถูกกักขังทั้งหมดที่ ลาซองเต) ซึ่งเป็นความผิดที่ฝ่ายบริหารควรจัดการ ไม่สมควรที่จะได้รับโทษทัณฑ์ และผู้ติดยาเสพติด ทั้งพวกมิจฉาชีพเล็กๆน้อยๆ ผู้ซึ่งสมควรจะได้รับการช่วยเหลือทางด้านสุขภาพ และสังคม เพราะการลงโทษโดยการคุมขังนั้นไร้ผล ทั้งข้าพเจ้ายังคิดไปถึงผู้เยาว์ ที่ทั้งร้อยทั้งร้อยกระทำผิดอีก ทั้งบุคคลที่เป็นโรคจิต ผู้ซึ่งไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะมาอยู่ในคุก และข้าพเจ้าก็คิดไปอีกถึงผู้ต้องขังหญิง ที่บางครั้งคลอดลูกในขณะที่ถูกล่ามโซ่อยู่ และนึกถึงเด็กอ่อนที่ต้องประสพกับการเสื่อมโทรมทางด้านจิตใจ และ ร่างกาย…
เห็นได้ชัดเจนว่าพวกเราไม่มีจินตนาการกันเลย คำตอบเดียวที่เรามีก็คือ คุก ห้องขังสำหรับทุกคนที่คุกคามเรา ที่กันบุคคลออกไปจากสังคม เป็นสถานที่รองรับบุคคลที่เราไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับเขาดี
ตลอดแปดปีที่ข้าพเจ้าทำงานที่ลาซองเต ข้าพเจ้าได้พบกับผู้คนที่อยู่นอกขอบข่ายของสังคม คนยากจนที่บ่อยครั้งไม่มีโดกาสได้รับการดูแลรักษาทางด้านการแพทย์ที่เรือนจำมีไว้ให้ การต้องถูกติดคุกนั้นได้กลายมาเป็นแบบอย่างของการรักษาคนจนไปเสียแล้วหรือ?
เราผู้มีหน้าที่ต่างๆกัน เพราะว่าไม่มีการต่อต้านอย่างจริงจรัง จึงได้ปล่อยให้สกานการณ์นี้กลายเป็นเรื่องธรรมดาของสังคมไป
จริงๆแล้วไม่มีใครสนใจปัญหาที่เกิดขึ้นในเรือนจำ จนกระทั่งปีนี้ซึ่งสนใจจนเป็นแฟชั่น อยากให้แนวนิยมนี้อยู่นานหน่อย…
แล้วไม่ใช่ว่าคนทั่วไปไม่รู้เรื่องปัญหาผู้ต้องขังอย่างเดียว เรายังต้องหยิบยกประมวลกฐหมายอาญาขึ้นมาพิจารณากันอีกครั้ง เพื่อใคร่ครวญว่า การกดกันตัวบุคคล การถูกลดสภาพความเป็นคน การทำให้เขาต้องรับคำสั่งตลอดการ ต้องอับอาย และโดนโปรแกรม และถูกส่งเข้าโรงพยาบาลโรคจิต คนมีอำนาจกว่าย่อมอยู่เหนือคนอ่อนแอ ทั้งนี้เหมือนกับจะพูดอย่างไม่ต้องเสแสร้งว่า “ที่นี่ แกเป็นแค่เศษมนุษย์เท่านั้น”
อำนาจนี้ใช้ในที่ปิด โดยไม่มีความโปร่งใส ไม่มีการควบคุมจากภายนอก สักวันหนึ่งต้องลงเอยด้วยสภาพการณ์ที่เลวร้าย นี่ก็คือธรรมชาติของมนุษย์ และผลลัพธ์ก็เหมือนๆกันหมดในทุกสถาบันปิด
คุกนั้นทั้งทำให้อุ่นใจทั้งสร้างภาพพจน์ เราบอกตัวเองว่านี่คือสถานที่กักขังผู้ร้าย ที่มีคนเฝ้าแน่นหนา ทำให้เราผู้อยู่ข้างนอกนอนตาหลับ แต่ตามความเป็นจริงแล้วไม่ใช่เช่นนั้นเลย ผู้ต้องขังนั้นเปรียบเสมือนอยู่ในระหว่างเวลาละคอนเปลี่ยนฉาก ก่อนที่จะออกมามีชีวิตอีกครั้ง ถึงแม้ว่าจุดประสงค์คือการรักษาความแลอดภัย จุดมุ่งหมายควรจะเป็นว่า ผู้ต้องขังผู้ซึ่งเมื่อได้รับโทษทัณฑ์ตามความผิดแล้ว จะได้ออกมาเป็นคนที่ดีกว่าตอนเขาเข้าคุก เพื่อที่เขาจะไม่กระทำผิดอีก
หรือจะเลือก ให้นักโทษออกมาจากคุกโดยมีความโกรธและเกลียด เราควรเปิดโอกาสให้มีการปลดปล่อยมากขึ้น ให้มีความหวังเสมอว่าจะได้รับอิสระ ตามสถิติถ้าผู้ถูกคุมขังต้องจำคุกเต็มอัตราเท่าไหร่ จะมีความเป็นไปได้สูงที่เขาเหล่านั้นจะกระทำผิดอีก ถ้าขังนานเกินไป ผู้ต้องขังจะเสียคนไปเลย ในประเทศฝรั่งเศสนั้น การปลดปล่อยแบบมีเงื่อนไข ได้ลดลงมาเกือบครึ่ง…
มีทางเลือกมากมายกว่าที่จะต้องเป็นการจองจำ เช่น การควบคุมทางด้านตุลาการ การให้ผู้ต้องขังมีอิสระบ้าง การให้ผู้กระทำผิดซึ่งเป็นผู้เยาว์แก้ตัว ให้นักโทษอาศัยอยู่นอกคุกได้โดยมีหรือไม่มีผู้ควบคุม ให้ใช้แรงงานทั่วไป
แต่ทางเลือกเหล่านี้ไม่มีการจัดหาให้อย่างเพียงพอ และกฐหมายก็ไม่ได้ช่วยให้เกิดมีขึ้น เราต้องสร้างตัวเลือกอื่นขึ้นมาอีก ทางเลือกใหม่นี้ต้องมีอำนาจตุลาการเข้ามาเกี่ยวข้องเพื่อให้เป็นไปตามความต้องการของกฐหมาย และพร้อมมีสิทธิ์ได้รับความช่วยเหลือทางด้านกฐหมายทุกขั้นตอน ในขณะเดียวกันทางเรือนจำก็ต้องทำตัวเป็นสถาบัน ศึกษาและสังคม เราจะเป็นคนของสังคมได้อย่างไรถ้าเราต้องใช้ชีวิตอยู่ในที่ที่ไม่มีการสมาคม ถ้าเราเริ่มนับถือผู้ต้องขังได้เมื่อไร เมื่อนั้นเราก็หวังได้ว่าเขาจะนับถือตัวเขาเอง และผู้อื่นด้วย
เรือนจำนั้นเป็นสถานที่ที่ไร้อิสระอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเพิ่มความอับอายขายหน้า เข้าไปอีก ประเพณีของศาสนายิวคริสเตียนที่ต้องล้างบาปโดยการทุกข์ทรมานนั้นมิได้พิจารณาผลเสียทางด้านจิต ก็คือ การทุกข์ทรมาน และ การอับอายขายหน้า เป็นบ่อเกิดแห่งความโกรธแค้น และทำให้กระทำผิดอีก ในสถานการ์ณที่ก้าวร้าวและรุนแรงเช่นนี้ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่ ผู้ต้องขังจะกลับตนเป็นคนดี แก้ไขอดีต และก้าวไปข้างหน้าในสังคมได้
ไม่ใช่ว่าสถานกักกันสมัยใหมๆ่ที่ยุติธรรมและมีเมตตาจิตเท่านั้นที่เริ่มเปลี่ยน เราทั้งหลายต้องเปลี่ยนให้ได้ลึกถึงจิตวิญญาณ
ถ้าจะให้บังเกิดผล เราต้องมีมนุษยธรรมแต่ไม่จำเป็นต้องอ่อน คุกนั้นเป็นสถานกักกันที่กดดันความเจริญเติบโต ผู้ต้องขังน่าจะมีสิทธิส่วนตัว ที่จะทำงานบ้าง เรียนรู้ หรือฝึกงาน ไม่ใช่เพียงที่จะกลับไปอยู่ในสังคมได้อีกโดยไม่กระทำผิดอีกเท่านั้น แต่เพื่อให้เขาแก้ตัวให้กับสังคมที่เขาได้ทำผิดไว้ด้วย
งบประมาณที่จัดขึ้นเพื่อปรับปรุงและเปลี่ยนแปลงหน่วยงานราชทัณฑ์นั้นไม่ควรนำไปใช้แต่การสร้างเรือนจำใหม่ๆ แต่ควรเป็นการฝึกสอนเจ้าหน้าที่เรือนจำด้วย เพื่อที่การปฎิรูปจะเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น อาชีพนี้ยากนักควรต้องมีการ ลงทุน เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่เป็นแค่พนักงานผู้ถือกุญแจ… การลงทุนนี้เป็นทางเลือกอีกอย่างแทนที่การสร้างคุก และก็ไม่น่าจะแพงไปกว่าค่าใช้จ่ายในการคุมขังผู้ต้องหาหนึ่งคน
ข้าพเจ้าเพียงพอแล้วกับสถานกักกัน กับการไม่เชื่อมโยงกัน กับระบบบริหารงาน และ เหนือสิ่งอื่นได ข้าพเจ้าต้องหนีไปจากสถานที่ปิดนี้ แปดปีที่เหมือนถูกจองจำนั้นพอแล้ว ข้าพเจ้าไม่อยากจากที่นี่ไปโดยไม่บอกอะไรเลย และไม่ต้องการเขียนเรื่องเล่าที่น่าอ่านกว่านี้เพียงเพื่อว่าจะไม่ได้โดนว่า โดนโจมตี หรือมีคนอิจฉา แต่ก็ได้รับการสนับสนุนอย่างมากมาย ถ้าจำเป็นจริงๆข้าพเจ้าก็จะกลับมาทำงานที่นี่อีก
The most recent posting contains up to date details of death row in Bang Kwang prison. Concerned with the death penalty we are continually reminded of the awful conditions of detention, especially for those condemned to death. The most blatant offence against the humane treatment of prisoners is the permanent shackling of detainees. Remedies are not in piecemeal improvement of abuses, but rather in a total change in the penal system. In the following extract from a book which led to upheaval in the French prison system the principles of such a change are passionately laid out.
Chief Medical Officer of La Santé Prison
Extract from the memoir of Veronique Vasseur
“At La Santé, one cannot be lukewarm. Either one is passionate and one goes the whole way, or one becomes indifferent, and performs one’s function very badly. One cannot just maintain a technical and professional attitude. Either you commit yourself, or it is not worth the bother”.
While the extension of medical services in the prisons has reached normal standards, other things are unchanged: hygiene conditions which are precarious and unhealthy, aged locations, laziness, detention without planning, valueless activities, absence of intimacy, promiscuity, absence of affection, endless waiting, hopes which are always frustrated, anger and hopelessness, violence, self mutilation, attempted suicides as well as actual suicides but also security that is sometimes excessive and paranoid, repeated body searches, handcuffs or sometimes leg irons, arbitrary regulations, useless and humiliating teasing, systems of balance which weigh on the most vulnerable, prolonged isolation which can go on for years, medieval disciplinary quarters, and, finally, a total lack of rights in a place meant to represent them.
Dostoyevsky wrote: “We cannot judge the level of civilization of a nation without visiting its prisons”. This, at least, has been well taken care of …
The findings are overwhelming. A report made by members of parliament and senators bears the heading “Prisons, a Shame for the Republic”.
We are all responsible for this state of affairs. But the immediate question is: are we civilized?
I became involved because I had no other moral choice. The code of medical ethics reads; ‘The doctor may not depart from her professional independence in any form whatever’ Article 5. ‘A doctor examining or caring for any person deprived of liberty must neither directly nor indirectly, even by being present, favour or tolerate any action against the physical or mental integrity, or the dignity of the detainee’ Article 10. My Hippocratic oath reminds me that ‘My first duty is to reestablish, to preserve and to promote health in all its aspects… I respect all persons, I will intervene to defend them if they are weak and vulnerable, or when their integrity or dignity are threatened’. My idealism cost me dearly, honesty and respect do not pay.
I regret nothing. I profoundly loved this place and its occupants. I have learned much. I have had moments of despair, but also great joys and much emotion.
A prison is a school of tolerance, of listening and respecting others. It must never be forgotten that a detainee is a citizen who, deprived of liberty during a more or less long intermission, is called to join again the free world.
In February 2000, the President of the French Bar in Paris, announced that there would be a permanent legal representative within the prison to care for the rights of the detainees and to plead on their behalf in court disputes. By an amusing coincidence this practice had already become a reality in all French prisons. The law of April 2000 established the rights of citizens with regard to the administration. The penal administration, abusively considering itself apart, queried the Council of State, whether it was subject to this regulation. The question is fundamental. Is the penitential administration an administration or not? Is a detainee a citizen? The answer in both cases was yes, and will have considerable effect on the future.
A Commission report in March shows the way for a truly political penitentiary. It affirms the rights of the detainees and calls for the creation of an independent control charged with verifying the application of laws behind bars. At last, rights have found an entry into prisons and lawyers have a foot in the door to stop it being closed again.
I hope that the immense hopes of the year 2000 will not be shattered, a prison is only a transit station, there is a before and an after…..
The upheaval in the penal institutes has had repercussions in the whole judicial world. In June 2000, a law on the presumption of innocence foresees a liberty judge who should take a stand on the demand for provisional detention by the judge preparing the case for the courts….. Provisional detention should be the exception; 41% of those arrested being detained and excessively long provisional detentions show that France is no longer the model of human rights it has always wished to be.
Every year, about 1,000 persons are imprisoned by error. Nor should we forget those who should not be there at all. I think especially of illegal immigrants (37% of those in La Santé), their offence being an administrative matter they should not be subject to the penal code. I think too of the drug addicts and small time delinquents, whose treatment should be health and socially based; repressive punishment is ineffectual. I think too of minors, who offend again at a rate of almost 100%. Also the psychically disturbed, who have no place in the prison system….I think too of imprisoned women, who sometimes give birth while shackled, and of their babies who suffer psychic and motor disequilibrium….
It appears that we lack imagination. A sole response: prison, prison for all those who derange us, to exclude from society those with whom one does not know what to do….
During my eight years in la Santé, I met with, apart from some exceptions, a marginal population, poor, often without access to care and taking the opportunity of access to prison medical services. Has imprisonment become a mode of treatment of poverty?
We have all, each at her level of responsibility, by our lack of protest, allowed this situation to develop into the habitual routine of our society.
In fact nobody was interested in prisons. Until becoming a fashion this year; if only it could last….
Not only is it that many have no connection with the prison system. The Penal Code must be re-examined, its role in oppressing individuals, breaking down their personalities, making them creatures of response to orders, humiliation being programmed and institutionalized.. Power is exercised by the strongest over the weakest. In effect what is being said, without the hypocrisy, is ‘Here, you are no longer anything!’
Such power, in an enclosed area, without any transparency, without external control, can only end in aberration. Such is human nature and the outcome is the same in all closed institutions.
Prison reassures as much as it engenders fantasy. One says to oneself, that is where evil is contained. It is well guarded and we can sleep peacefully in our beds. But the reality is otherwise. The detainee is in a state of intermission and must re-emerge. Even though the goal is security, the objective is that he who has fulfilled his penalty emerges a better person than when he entered the prison, so that he will not re-offend.
The alternative would be for the freed prisoner to emerge in hatred and anger. One must envisage more permissions to leave prison, more anticipated liberations. According to statistics, the more the full penalty is served, the higher the probability of re-offense. If the penalty is too long, the prisoner is destroyed for ever. In the last fifteen years in France, conditional release has decreased by half…
There are already many alternatives to prison – judicial control, semi-liberty, penal reparation for minors, outside placement, with or without supervision, general works…but these arrangements remain insufficient and justice avails too little of them. One must invent new alternatives. These procedures must be judicial as is wished by lawyers, and with the right to legal assistance at every stage. It is equally necessary that the prison play an educative and social role, one cannot have a social being in an asocial setting… It is only in respecting the detainee that one can hope that he regains self-respect and the respect of others.
A prison consists in the deprivation of liberty. It is useless, and also ineffectual to add humiliation. The judeo-christian tradition which promotes redemption by suffering is oblivious of psychological evidence: suffering and humiliation generate hatred, vengeance, and lead to re-offence. One does not re-establish oneself, make amends for the past, and take a step towards society, in an environment of violence and force.
It is not only in fair new prisons and with benevolent law that change occurs, a profound change in spirit is required.
To have effect, one must be humane, which does not entail laxity. Actually prisons fulfill their function as guardian efficiently, but, paradoxically, with a certain permissiveness which avoids the growth of revolt. The detainee should have a personalized sanction. He should have rights, be able to accomplish tasks, acquire a formation, and serve an apprenticeship. And that not only to re-enter society and avoid re-offense, but also to make reparation to society whose laws have been transgressed.
Budgets for reform of the prison system should not be dedicated only to constructing new prisons but also to the formation of better prison officials without whom no prison reform can be effective. Theirs is a difficult occupation and which requires individual investment so that they are not just carriers of keys…Investment must also be made in alternatives to prison, which, besides, would cost must less than a stay in prison.
I have had enough of prison, of its incoherencies, its administrative loads and, above all, I need to escape this closed milieu. Eight years in confinement is enough. I did not wish to leave this place without saying anything, nor did I wish to write what might have been more acceptable rather than earning condemnation, attack, jealousy, but also immense support. If necessary, I would do it all again…
Wednesday, July 01, 2009
Bang Kwang Improves
Conditions in Bang Kwang Prison
A year ago Bang Kwang Prison was listed by the Times Newspaper as one of the ten worst prisons in the world. However, conditions there have improved; there is now at least one worse prison in Thailand itself! The following is an up to date summary of the conditions for Death Row prisoners, most of whom are held in Bang Kwang.
OVERVIEW OF THE CONDITIONS OF DETENTION IN DEATH ROW
The Prison of Bang Khwang in Nonthaburi, Bangkok, consists of 13 buildings. Apart from building 8 (factories), 9 (kitchen), 10 (solitary confinement), 11 (executions) , 12 (hospital), 13 (university and pigs), 15 (coffee shop), each of them is composed of cells of similar size and capacity. The total capacity of the prison is 4,000 and the number of prisoners amounts at present to about 4130.
Building 1 which used to host all death row inmates is now closed and death row prisoners are located in buildings 2 and 5, separated from other prisoners, including those condemned to life imprisonment.
Death row prisoners are between 20 to 30 people to a cell, all together, without any distinction regarding their age, offence or the status of their case. They sleep on blankets lying on the floor. Electric lights are on 24 hours a day. They can shower every day but are provided infrequently with toiletries. They are chained at the ankles 24 hours a day for the entire length of their stay on death row.
Their daily routine is as follows :
The cells open at 7.30 am for breakfast. They can go out to exercise and/or study until 11.00 am. Lunch is served between 12.30 and 1 pm. They are locked back in their cell at 2.30 pm or 3 pm depending on the day. No dinner is served. The two daily meals are composed of rice and a soup with pieces of meat or fish. They can take as much rice as they want for lunch. No free coffee or tea are available.
They have no possibility to meet with other prisoners. They can only study or exercise among themselves.
They are allowed 2 visits a week, on Tuesdays and Thursdays. The first round of visits starts at 1 pm until 1.45 pm and the second round starts at 1.45 until 2.30 pm. Visitors must arrive half an hour prior to the visiting time.
They are allowed phone calls twice a week for 5 minutes. The use of cell phones is prohibited.
They are allowed to write letters. However, the content is censored and the letters cannot be too long or contain any explicit complaint.
In case of ill-treatment, prisoners can submit a complaint to prison authorities. However, the death row inmates in Bang Khwang are usually a lot more subject to depression than to physical violence. That is why moral support from the outside, especially from families and friends, is so essential to them.
Subscribe to:
Posts (Atom)