Death Penalty Thailand - The Final Say

In a response to statement issued on World Abolition Day by the Thai Coalition Against the Death Penalty (TCADP) a government spokesman said that the government must retain the death penalty as such was the wish of the majority of the population. The following letter is a reply from the Union for Civil Liberties:

POSTBAG Bangkok Post, 12th October 2006

Death penalty is an affront to humanity

The response of Thongthong Chandarangsu, justice deputy permanent secretary, to the submission of human rights activists that the death penalty be abolished raises a fundamental issue of ethics (Bangkok Post, Oct 11, "Rights advocates seek end to death penalty").

The momentous issue of judicial execution cannot be decided by majority vote, especially by a population which remains uninformed and where the issue has not been debated.

Arguments against the death penalty are based on the perception that the right to life is the most basic right of a human being and that no individual or government has the right to take it away. As the world came to understand that slavery and judicial torture are unacceptable infringements of human dignity, so, today, almost two-thirds of the world's nations have come to realise that the death penalty also is an affront to humanity.

The motive of moral conviction is supported by practical experience that the death penalty is no more effective a solution to crime than the punishment of life imprisonment. The abolition of the death penalty recognises the inalienable right to human life and founds a culture where lethal violence becomes abhorrent. The rights of victims are thereby more enhanced than by a vengeful satisfaction of an illusory blood debt.

Twenty-five years ago the death penalty was abolished in France. As in several other countries which have taken the same decision, it is admitted that a majority of the population would still favour execution. Abolition requires moral and political leadership rather than an appeasement of popular opinion.

The practice of waiting for majority approval in ethical issues would be a perverted notion of democracy and a failure of leadership.

It is timely that the worldwide trend to abolition is being broadcast in Thailand. In time, the abolition of the death penalty will be seen as a profound consequence of Thai Buddhist and other religious beliefs.

DANTHONG BREEN

Chairman, Union for Civil Liberties

World Day for the Abolition of Death Penalty - Thailand

ให้สังคมตัดสินเลิกโทษ"ประหารชีวิต"

เรียกร้อง-สมาคมสิทธิเสรีภาพของประชาชน ชุมนุมหน้าทำเนียบรัฐบาล และเข้ายื่นหนังสือผ่านไปถึง พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรี เรียกร้องให้ยกเลิกโทษประหารชีวิต เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม

นายธงทอง จันทรางศุ รองปลัดกระทรวงยุติธรรม โฆษกกระทรวงยุติธรรม กล่าวถึงกรณีองค์การนิรโทษกรรมสากลยื่นหนังสือเรียกร้องให้ยกเลิกโทษประหารชีวิต เนื่องในโอกาสวันนิรโทษกรรมสากลว่า คงไม่มีสูตรสำเร็จว่าควรหรือไม่ควรประหารชีวิตสำหรับทุกประเทศ แต่ละประเทศมีภูมิหลังและวิวัฒนาการที่แตกต่างกัน การเรียกร้องให้ยกเลิกในวาระสำคัญทำได้ แต่ต้องสร้างความรู้ความเข้าใจกับประชาชนให้เห็นคุณเห็นโทษทั้ง 2 แง่มุม สุดท้ายแล้วให้ข้อมูลให้ประชาชนคนในประเทศตัดสินใจ รัฐบาลปัจจุบันมีเวลา 1 ปีเท่านั้น เรื่องนี้จึงไม่แน่ใจว่าจะได้รับการพิจารณาในเร็ววันนี้หรือไม่ เพราะต้องฟังความเห็นประชาชนเป็นสำคัญ แต่ในภาคปฏิบัติแล้ว ผู้ต้องขังยังมีสิทธิได้รับการลดโทษในวาระโอกาสสำคัญ จากประหารชีวิตเป็นจำคุกตลอดชีวิต

World Day for the Abolition of the Death Penalty - Thailand

The first activity marking World Day for the Abolition of the Death Penalty in Thailand took place on October 10th. There were many adverse conditions, Thailand is still under martial law and prison authorities could insist threatningly that the gathering was illegal, and on no account would they allow it to take place or be photographed in front of the entrance to the prison. Besides, it was raining continually and the road and sorroundings were flooded! The result was a rather restricted showing of shackling chains, the display of a banner calling for abolition, the distribution of literature on the death penalty, and of copies of the statement printed below. The only part of the planned protest which could be carried out in full was the delivery of the statement and literature on the death penalty to the Governor of the Corrections Department.
To supplement the curtailed activity, the statement and literature were also presented at the Prime Minister's Parliamentary Office.

No More Death Penalty, No More Shackling

On the fourth World Day for the Abolition of the Death Penalty, the Thai Coalition against the Death Penalty (TCADP) is joining the international community to review again the traditional actions on heinous offences, which have been in practice by all former governments in Thai history. The Death Penalty is seen as a dark sign of all societies including Thailand; especially as it has been gravely undermining the principle of Buddhism and the right to life of humankind.

Thailand has been moving forward to a civilization in which ruling intellectuals and educated people seem to still maintain primitive thinking in some practices. We are confident that murders and other serious crimes can be reduced in number by addressing the root causes by other means than the death penalty. The solution can be attained by law enforcement, while the authorities themselves must not be involved in any crime on any account, and they should not allow impunity to agencies and agents involved in lawless acts. TCADP has already proposed the former government with an alternative by calling for life sentence to replace the Death Penalty for all crimes.

In the light of humanity and respect for human rights, we are also concerned about the condition of prisoners who are condemned to death, all of whom are shackled on the legs for twenty four hours a day. The Correction Department previously informed us that such practice will be reviewed and that they are willing to learn from the practices of many countries where shackling is not used. However until now this promise, has not been carried beyond the level of words. We have been asked by the international community and the prisoners themselves to campaign to abolish shackling, which is considered a part of torture or double punishment.

On the occasion of World Day for the Abolition of the Death Penalty, TCADP invites the Thai government and Correction Department, as well as Thai people to respond to the good will and similar activities in sixty countries worldwide to abolish the death penalty and shackling.

"No More Death Penalty, No More Shackling" is in line with moral principles. It is time for all Buddhists and others of different religious in Thailand to have collective merit making for all; the victims, executed offenders, executioners and those who passed sentences of death.

In submitting these proposals we also convey our appreciation of the difficult task of prison administration and hope that Thailand may achieve the goal of humane and effective prison reform, especially for the most disadvantaged sector of those condemned to death.

Thai Coalition Against the Death Penalty
10th October 2006

จดหมายเปิดผนึก

วันที่ ๑๐ ตุลาคม ๒๕๔๙

เรื่อง การยกเลิกโทษประหารชีวิต

กราบเรียน ฯพณฯ ท่านนายกรัฐมนตรี พล.อ.สุรยุทธ์ จุฬานนท์

ในโอกาสวันรณรงค์สากลเพื่อยุติโทษประหารขีวิตวันที่ ๑๐ ตุลาคม ๒๕๔๙ กลุ่มประสานงานรณรงค์ยุติโทษ ประหารขีวิต หรือ TCADP ประเทศไทยได้ร่วมกับนานาชาติเพื่อทำการทบทวนประเพณีการลงโทษนักโทษที่กระทำความผิดร้ายแรงอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งก่อนหน้านี้รัฐบาลทุกชุดได้ใช้วิธีการประหารชีวิตเป็นการลงโทษนักโทษที่กระทำผิดร้ายแรงมาโดยตลอด ดังที่ทราบกันว่าโทษประหารชีวิตนั้นเป็นปมมืดของทุกสังคมร่วมทั้งสังคมไทย ซึ่งหลักการลงโทษของรัฐต่อผู้กระทำผิดที่ผ่านมาได้กลายเป็นการบั่นทอนหลักการทางศาสนาพุทธ และสิทธิในการมีชีวิตอยู่ของมนุษยชาติมาโดยตลอด

ขณะที่ประเทศไทยได้พัฒนาไปสู่ความก้าวหน้าในหลายๆด้านเป็นอย่างมาก แต่ยังมีการดำรงโทษประหารชีวิตโดยมีความเชื่อว่าจะสามารถจะลดปัญหาและป้องปรามอาชญากรรมได้ ทั้งที่ข้อพิสูจน์ในประเด็นนี้ไม่สามารถยืนยันได้อย่างชัดเจนกลุ่มประสานงานรณรงค์ยุติโทษประหารชีวิต มีความเห็นว่าปัญหาอาชญากรรมมีสาเหตุเกี่ยวข้องกับสภาพปัญหาเศรษฐกิจและสังคม ดังนั้นการแก้ปัญหาอาชญากรรมต้องแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ และต้องแก้โดยการบังคับใช้กฏหมายอย่างจริงจัง ไม่เลือกปฏิบัติ และไม่ยอมให้ผู้กระทำผิดที่เป็นเจ้าหน้าที่หรือบุคคลออื่นสามารถลอยนวลอยู่ได้ในสังคม ทางกลุ่มประสานงานฯได้เคยเสนอทางออกให้รัฐบาลชุดก่อน โดยการให้นำการลงโทษจำคุกตลอดชีวิตมาสำเร็จโทษต่ออาชญากรรมร้ายแรงทุกประเภทแทนการลงโทษประหารชีวิต

บนพื้นฐานของมนุษยธรรมและการเคารพซึ่งสิทธิมนุษยชน กลุ่มประสานงานฯยังห่วงใยในประเด็นการตีตรวนนักโทษกลุ่มที่ทำผิดร้ายแรงนี้ทึ่ถูกตีตรวนขาทั้งสองข้างเป็นเวลา ๒๔ ชั่วโมงและทุกวัน ก่อนหน้านี้ทางกรมราชทัณฑ์เคยกล่าวว่าจะมีการทบทวนการกระทำดังกล่าวโดยยินดีที่จะเรียนรู้จากประเทศอื่นๆว่าจะทำอย่างไรเมื่อได้ยกเลิกการตีตรวนไปแล้ว ขณะนี้กลุ่มประสานงานฯเห็นว่าการสัญญาดังกล่าวยังเป็นเพียงคำพูดเท่านั้น ไม่มีความคืบหน้าให้เห็นเป็นที่ประจักษ์ จนทำให้นานาชาติ และนักโทษที่ถูกตีตรวนเองได้ร้องขอให้ยกเลิกการปฏิบัติเช่นนี้โดยเร็ว เพราะถือว่าเป็นการกระทำที่ไม่ต่างจากการทรมานหรือการลงโทษสองชั้นนั่นเอง

ในวันยุติโทษประหารฯสากล กลุ่มประสานงานฯขอเชิญชวนรัฐบาลไทยและกรมราชทัณฑ์ รวมถึงประชาชน ร่วมกันขานรับเจตนาดีในครั้งนี้รวมถึงประสานการรณรงค์กับอีกหกสิบประเทศทั่วโลกที่เรียกร้องให้ยกเลิกโทษประหารชีวิตโดยนำการลงโทษจำคุกตลอดชีวิตมาใช้แทน และยกเลิกการตีตรวน

ความพยายามให้โทษประหารชีวิตและการตีตรวนนักโทษประหารชีวิต ให้หมดไปจากสังคมไทยนั้นเป็นการยึดหลักจริยธรรม ที่สมควรอย่างยิ่งที่ชาวพุทธและผู้ที่นับถือศาสนาอื่นๆในประเทศไทยจะได้ร่วมกันทำบุญกุศลให้กับเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย ผู้กระทำผิดที่ถูกประหารไปแล้ว และให้เพชรฆาต พร้อมทั้งผู้ที่ตัดสินประหารฯนักโทษได้เข้าถึงบุญอย่างทั่วหน้า

กลุ่มประสานงานฯขอยื่นข้อเสนอนี้ พร้อมกับขอแสดงความชื่นชมที่เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องทุกท่านซึ่งทำงานด้วยความยากลำบาก และหวังว่าประเทศไทยจะสามารถเดินไปถึงจุดมุ่งหมายให้มีการปฏิรูปในเรื่องนี้ โดยเฉพาะเป็นการทำเพื่อผู้ด้อยโอกาสและผู้ที่จะถูกปลิดชีวิตจากโทษประหารชีวิต

กลุ่มประสานงานรณรงค์ยุติโทษประหารชีวิต
สมาคมสิทธิเสรีภาพของประชาชน(สสส.)
องค์การนิรโทษกรรมสากล ประเทศไทย
Asian Institute for Human Rights (AIHR)
Asian Human Rights Commission (AHRC)
Law Council of Thailand
Cross Cultural Foundation
Thai Coalition for Human Rights Defender

Thailand Still Shackles Death Row Prisoners

On 29^th October 1996 Thailand acceded to the International Convention on Civil and Political Rights (ICCPR) thereby standing with the countries of the world binding themselves to observe just and civilised standards of behaviour. Ten years later Thailand continues to ignore and flagrantly offend these standards on many counts.

Article 7 of the Convention defines that “No one shall be subjected…to cruel, inhuman or degrading treatment or punishment.” Binding a human being in chains is cruel, inhuman and degrading treatment and yet its practice continues in Thai jails. This is especially the case in the case of male prisoners condemned to death who are shackled permanently. The shackles are welded in place on the legs of the prisoners and are removed only on the death or pardon of the prisoner.

Consider the reality of the practice. The chains can weigh as much as 5 or 6 kilograms, although a timely bribe may achieve a lighter load. The chain is permanently in place and prisoners must wear only the lightest clothing which can be passed through the small gap between flesh and metal to bath or change clothing. The metal scratches and tears the skin leading to ulceration and infection. Exercise. prescribed as a necessity of humane prison conditions, becomes impossible.

The first time in Thailand that I knew of chaining was on hearing the rhythmic clink of chains and without even looking, I realised what the sound meant, a chain gang walking at the edge of the road. I had thought that such a practice had gone with the disappearance of slavery and the reform of prison systems. That was over thirty years ago. Today you can see men in chains in the corridors of the Bangkok Criminal Court. Where is the presumption of innocence when a prisoner bound in chains appears before a court?

Fierce animals are chained, and even that is wrong. I have seen dogs, elephants, monkeys chained, and men. In all cases it is cruel, in the case of men it is inhuman and degrading. Once a prisoner, who had just arrived in Bang Kwang prison was shackled with chains still stained with the blood of a man who had been executed in the same chains a few hours before.

It is not that Thailand is unaware of its contravention of its obligations by the International Convention. The words of the Convention are written into Article 31 of the Constitution of 1997, disgracefully abrogated by the recent military coup; “..any kind of inhumane punishment is prohibited”. In a statement by the United Human Rights Committee in Geneva on 28^th July 2005 Thailand was again reminded that the Committee “deplored the continued shackling of death row prisoners”. Furthermore, the Committee declared; “THE USE OF SHACKLING AND LONG PERIODS OF SOLITARY CONFINEMENT MUST BE STOPPED IMMEDIATELY”

When asked about the condemned continuation of shackling the Corrections Department recently replied that the prisons are NOT YET READY to fulfil Thailand’s obligations in this matter.

In condemning the practice of shackling UCL is not rejecting punishment. A condemned prisoner must be punished, but not in an inhuman manner. Over 60 years ago the UK attempted to shackle German prisoners of war on the excuse that Germany had shackled UK prisoners. Canada as a Commonwealth ally was expected to follow suit but replied with the firm principle that the contravention of the Geneva convention on the treatment of prisoners of war by one side of the conflict could never absolve those on the other side from observing their treaty obligations.

Thailand cannot be absolved from its obligations to observe humane norms which it has aqccepted as binding. Do the prisoners themselves object to their treatment. They cannot because Thailand has also neglected to sign the First Protocol of the Convention which gives its citizens right of appeal to the UN if their rights are transgressed. Thailand’s accession to the Convention remains an empty gesture both in theory and in practice.

World Day Against the Death Penalty - Thailand

10th October is the 4th World Day against the Death Penalty with the theme "Death Penalty a Failure of Justice". The extent of the failure in Thailand has been revealed by a prisoner who was on death row in Bang Kwang prison in Bangkok for five years before having his sentence commuted to life imprisonment. Now released he recounted impressions gathered from his follow prisoners. He points out that among the prisoners on death row who see no prospect of release no lies are told about their past, they are people in a hopeless situation whose only relief is to share the truth of their stories with their companions.
From hearing the stories related over many years the released prisoner, now a practicing lawyer, estimates that:

* 12 to 13% of those condemned to death are innocent
* 30 to 40% of those condemned to death were indeed implicated in the crime for which they are condemned to death but not to a degree which should merit execution
* aprroximately 50% are indeed guilty as charged

DEATH PENALTY A FAILURE OF JUSTICE

For details of World Day see link to World Coalition

Latest Statistics on Death Penalty in Thailand

DP Information on September 14^th, 2006

Number of offences for all cases

	Cases at Appeal Court	Cases at Supreme Court	Final Verdict	Total
Male	507	163	76	746
Female	84	3	15	102
TOTAL	591	166	91	848

Number of offences for drug cases

	Cases at Appeal Court	Cases at Supreme Court	Final Verdict	Total
Male	269	95	73	437
Female	71	2	15	88
TOTAL	340	97	88	525

Number of offences for murder cases and others

	Cases at Appeal Court	Cases at Supreme Court	Final Verdict	Total
Male	238	68	3	309
Female	13	1	-	14
TOTAL	251	69	3	323

Policy of Political Parties in Thailand on Death Penalty

ยกเลิกโทษประหารชีวิต กับความกล้าของพรรคการเมือง ?

6 กันยายน 2549 16:02 น.
พิทักษ์ เกิดหอม สมาคมสิทธิเสรีภาพของประชาชน (สสส.)

กรุงเทพธุรกิจออนไลน์ : อย่างน้อยมีพรรคการเมืองใหญ่สามพรรค ไทยรักไทย ประชาธิปัตย์ และชาติไทย ที่ไม่มีนโยบายในการยกเลิกโทษประหารชีวิต ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม มันก็สะท้อนให้เห็นว่า เรื่องอะไรที่ไม่มีคะแนนเสียงหรืออาจจะเสียคะแนนเสียง ความใส่ใจของพรรคการเมืองแทบไม่มี โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับนักโทษ เพราะนักโทษต้องห้ามมิให้ใช้สิทธิเลือกตั้ง

การเสนอนโยบายเรื่องการยกเลิกโทษประหารชีวิต มิได้หมายความว่าเราจะปกป้องผู้กระทำความผิด ผู้กระทำความผิดที่ได้ผ่านมาต่อสู้คดีในชั้นศาลอย่างเต็มที่ ต้องถูกลงโทษเป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องปฏิบัติ แต่ก็มีทางเลือกที่กระทำได้ภายหลังการยกเลิกโทษประหารชีวิตคือการจำคุกอย่างจริงจังในระยะเวลาที่ยาวนาน

เราอาจจะมองว่านักโทษที่ถูกประหารชีวิตในประเทศไทยมีน้อยเหลือเกินเมื่อเทียบกับสัดส่วนประชาชนในประเทศ ประเด็นเรื่องจำนวนนั้นไม่ใช่สาระสำคัญ แต่การคงโทษประหารชีวิตมันตอบไม่ได้ในหลักสิทธิมนุษยชนและหลักคำสอนของศาสนาพุทธ ในศีลข้อที่ 1 ห้ามฆ่าสัตว์ตัดชีวิต

การยกเลิกโทษประหารเท่ากับเป็นการประกาศทิศทางของประเทศไทย ที่จะไม่แก้ไขปัญหาด้วยวิธีการรุนแรงแบบเดิมๆ รัฐบาลและพรรคการเมืองในบางเรื่องบางประเด็น ควรเป็นผู้นำพาสังคมไปในทิศทางที่ถูกต้อง รัฐบาลและพรรคการเมืองควรชี้ให้ประชาชนเห็นว่า ต้นเหตุที่แท้จริงของอาชญากรรมฆ่าข่มขืนมาจากอะไร

แน่นอนทุกครั้งที่มีคดีข่มขืนและฆ่า สังคมมักโกรธแค้นชิงชังผู้กระทำความผิดและเรียกร้องให้ลงโทษอย่างรุนแรง แต่เราลืมไปว่าประเทศของเราในเวลานี้ มีแต่สื่อลามกและกระแสวัฒนธรรมกระตุ้นเล้าความกำหนัดอยู่ตลอดเวลา เหล้าเบียร์หาซื้อได้ง่ายเหมือนซื้อน้ำเปล่า เด็กและเยาวชนของเราจำนวนไม่น้อยที่ตกอยู่ในกระแสเหล่านี้ เมื่อสภาพแวดล้อมของสังคมเป็นอย่างนี้

เมื่อสังคมด้านมืดมันหล่อหลอมคนของเราให้กระทำความผิดได้ง่าย มันจึงไม่มีความชอบธรรมอันใดที่จะประหัตประหารชีวิตของเขา เว้นเสียแต่ว่าถ้าเราสามารถแก้ปัญหาโดยจัดสภาพแวดล้อมของสังคมให้ดี ไม่มีสิ่งกระตุ้นเร้า แต่มันยังมีการกระทำความผิดอีก นั่นย่อมหมายความว่าเป็นการกระทำความผิดโดยสันดานตนเองโดยแท้ รัฐอาจมีความชอบธรรมในการตัดออกจากสังคมเสียถึงแม้ผู้เขียนจะไม่เห็นด้วยก็ตาม

ประเด็นที่สำคัญยิ่งที่สัมพันธ์กับการลงโทษประหารชีวิต กระบวนการกลั่นกรองผู้กระทำความผิด โดยกระบวนการยุติธรรมทางอาญา ยังมีข้อจำกัดอยู่พอสมควร จากข้อมูลของกรมคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพปรากฏว่าในปี 2548 มีจำเลยที่ยื่นแบบคำขอรับค่าทดแทนและค่าใช้จ่ายแก่จำเลยในคดีอาญาที่ศาลพิพากษาถึงที่สุดว่า จำเลยมิได้เป็นผู้กระทำความผิดหรือการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิด จำนวน 610 เรื่อง เข้าสู่การพิจารณาของคณะกรรมการจำนวน 355 เรื่อง

รัฐต้องจ่ายให้แก่จำเลยถึง 214 เรื่อง เป็นจำนวนเงินกว่า 60 ล้านบาท ในปี 2549 (มกราคม-กรกฎาคม) มีจำเลยยื่นแบบคำร้อง จำนวน 354 ราย รัฐต้องจ่ายจำนวนถึง 216 ราย เป็นจำนวนเงิน 58 ล้านบาท ข้อมูลเหล่านี้แสดงให้เราเห็นได้ว่า กระบวนการยุติธรรมทางอาญานับตั้งแต่ตำรวจ ทนายความ อัยการ และศาล ยังคงต้องปฏิรูปอีกพอสมควร

หากมีจำเลยคนหนึ่งคนใดที่อาจมิได้กระทำความผิด แต่ด้วยข้อจำกัดในกระบวนการยุติธรรมต้องถูกประหารชีวิต เรามิอาจเอาชีวิตเขากลับคืนมาได้ เช่นเดียวกับการบัญญัติกฎหมายของเรา เมื่อก่อนยาบ้ามีโทษสูงสุดไม่ถึงประหารชีวิต แต่ปัจจุบันโทษสูงสุดคือประหารชีวิต แต่หากวันใดสังคมหรือรัฐสภาเรียกร้องให้แก้ไขกฎหมายใหม่ กำหนดโทษไม่ถึงขั้นประหารชีวิตแล้วชีวิตคนที่เราประหารไปแล้วจะทำอย่างไร

ผมคิดว่าถึงเวลาแล้วที่พรรคการเมืองต้องตระหนักถึงการนำพาสังคมไทยไปในทิศทางที่ถูกต้องดีงาม ต้องกล้าหาญทางจริยธรรมมากพอสมควร โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้ภาวะวิกฤติทางการเมืองเฉกเช่นทุกวันนี้ มีความจำเป็นอย่างยิ่งยวดที่พรรคการเมือง นักการเมืองต้องกล้าฝ่ากระแสอารมณ์ความรู้สึก กล้าประกาศนโยบายยกเลิกโทษประหารชีวิต นั่นหมายความว่าเป็นการประกาศแนวทางสันติวิธีและเคารพศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ในการบริหารประเทศ สังคมไทยจึงมีความหวังที่จะกลับมาสงบสุขอีกครั้ง

Death Penalty in Indonesia

A serious debate on the death penalty has begun in Indonesia. Below are two views, one in favour of, the other in opposition to the death penalty.

AUGUST 25, 2006
INDONESIA: NU rejects abolition of death sentence
The Indonesian biggest Islamic organization, Nahdlatul Ulema (NU), has expressed disagreement to proposals to abolish the death sentence as the capital punishment would basically guarantee a more extensive life.
"In the philosophy of the law, there is no need to eliminate the death sentence, as capital punishment will protect human life in a broader sense," NU General Chairman KH Hasyim Muzadi said at his office here on Thursday.
And in fact, countries where the death sentence still prevails in their criminal code, had proven that crime, like murder, has declined, he said, taking Malaysia as a good example.
Hasyim Muzadi presented his opinion amidst rising demands for the abolition of the death sentence from some circles, on the grounds that capital punishment is a violation of human rights as it deprived of an individual`s right to live.
"But in this case, we should not only consider the human rights of a murderer. How about the rights of the the people they had killed, and why should we ignore their rights," Hasyim said.
As a matter of fact, the essence of a death sentence is to uphold justice, rather than the execution itself.
"For example, fights by using sickles are still rampant in Madura, because the killers knew they would be jailed for their crime for only a comple of years. Practically, such relatively short sentences have not deterred people from committing the same crime again, not to mention discrimination in the application of justice," he said.
Asked on the planned execution of Tibo and associates, and Amrozi, he said the government had the authority to consider and take a decision on who is liable to the death sentence through the legal process.
Touching on an appeal from from Pope Benedictus to the Indonesian government for a clemency to Tibo and friends in death row, Muzadi said that if it is based on humanitarism reasons, the appeal shoule be met for Amrozi and his associates. "I think the Vatican is aware of this."

Jakarta Post
Opinion, Patrick Guntensperger; the writer is a Jakarta-based political risk analyst
INDONESIA:Let's look at the death penalty
As the execution of the convicted Christian Poso terrorists draws near, predictably, groups of Christian bishops and other Christian are weighing in with their opposition to the death penalty. In a sense, this anti-judicial killing philosophical stance makes sense; it resonates well with the Jesus-inspired teachings and admonitions to love one's neighbor, to practice forgiveness, turn the other cheek, etc. I suppose one would have to be somewhat cynical to ask where these anti-death penalty activists were when executions of Islamic radicals were imminent.
Nevertheless, as Indonesia prepares to stand some more people in front of a wall and ritually and legally end their lives, this seems as good a time as any to consider the death penalty.
This is particularly treacherous territory to explore, because feelings run so high. For a fruitful dialogue on the subject, reason must be employed and personal feelings, no matter how intense, must be suppressed; few other discussions so quickly degenerate into ad hominem arguments.
I remember years ago, discussing the subject with my strongly pro-death penalty sister who, at the time, had 2 young children, while I had none. Disagreeing with my abolitionist stance, she shouted me down, arguing that I had no right to an opinion on the subject, being childless, but that I would quickly see her (correct) viewpoint if I ever had my own children to protect from those who would murder them.
Clearly the argument was going nowhere, so I suppressed 1 or 2 obvious retorts. In the first place, all of my philosophical education suggests that having a less personal stake (no children) in the matter under discussion rendered my viewpoint more, rather than less valid, being more objective.
Secondly, the assumption that having a legal death penalty in place protects children from predators simply doesn't hold water. There are no accepted statistical studies that support that widely held piece of dogma.
The most common argument in favor of the death penalty for murder is the deterrence argument. More specifically, deterrence falls into 2 different categories.
Let me be the first to concede the 1st of the 2, sometimes referred to as "specific deterrence". Specific deterrence argues, perfectly legitimately, that if a murderer is executed, that specific murderer is deterred from any repetition of the crime. That specific deterrence can be accomplished in any number of ways, we will leave for another discussion.
"General deterrence" on the other hand, can be summed up as the argument that suggests that members of a society are less likely to commit murder if they will be executed upon conviction of their crime. While on a superficial level that seems to make sense, as noted earlier, there is simply no evidence to support that hypothesis. And yet a completely unproven, some would even say utterly discredited hypothesis is the one upon which most arguments for the legal killing of human beings rests.
Studies have indicated that, more than the ultimate punishment, the deterrence that has any effect on those susceptible to deterrence is the likelihood of getting caught. That is to say, that when a criminal (of any sort, not just murderers) is making the Dostoevskyan calculus of crime versus punishment, the severity of the punishment is of far less significance than the estimated probability of detection. If a person is thinking of robbing a store, simply getting caught forms the largest part of the decision making process; whether he will do five years or seven probably doesn't even enter the equation.
In Indonesia where a drug smuggler may be executed, may spend twenty years in jail, or may be released after a few months, the severity of the potential penalty is disregarded in favor of planning the crime in such a way that detection is avoided, whatever the result upon conviction might be. The obvious effective deterrence is improving the law enforcement in the country, so that criminals have a reasonable expectation of being caught, and if, caught, convicted...no matter who they are.
Increasing the severity of the penalties, even expanding the use and frequency of the imposition of the death penalty, will have no effect whatever on lowering the murder or any other rate. There is some indication that, having nothing to lose, criminals may resort to murder to avoid apprehension; the murder rate may actually increase.
And that brings us to the most compelling reason even general deterrence, as a principle, doesn't stand up to scrutiny. The vast majority of homicides are not calculated at all. When a family member loses control and lashes out, when a street brawl erupts, when a demonstration gets out of control, the penalties for criminal behavior do not occur to those who are involved.
Certainly when a stoned, spoiled, rich kid pulls out a gun and shoots a waiter for a perceived slight, he has not worked out the cost-benefit ratio of instant gratification versus long term self-interest.
Interestingly, the reverse of this is also true in this climate of sectarian violence and terrorist attacks. Terrorist attacks, particularly suicide attacks, do make those sorts of calculations. The problem is that the calculations arrive at a solution that is satisfactory. The murderers, having judged whether to kill someone is worth their own death rationally decide that it is. In a perverse way, the death sentence in these instances legitimizes the terrorist murders, because it has tacitly agreed with the calculus.
What is needed is twofold. In the first place, those who break the law must have a reasonable expectation of apprehension. Convictions of those apprehended must be fair and even -handed. Secondly and most importantly, however, there needs to be a permeating sense of the sanctity of human life. All human life. And that can start by the people deciding that the state shouldn't take human life in an effort to prove that human life has intrinsic value.

Death Penalty Thailand - Poster

Poster distributed at National Seminar on Death Penalty, Bangkok July 2006

National Seminar on Capital Punishment in Thailand

National Seminar on Capital Punishment in Thailand

On 3^rd and 4^th July seminar on the death penalty was organized by the Union for Civil Liberty under the auspices of the National Human Rights Committee. Those attending were largely representatives of Government ministries with an interest in legal affairs, such as the Ministry of Justice, the Corrections Department, and the Ministry of Foreign Affairs. Diplomats, academics, students of human rights, and human rights activists also took part. The International Federation of Human Rights and Amnesty International were represented showing the importance given to the seminar on an international scale. A total of 115 persons registered their attendance.

The seminar covered a wide range of issues related to the death penalty in Thailand. A full report is being prepared for distribution and will be available on this site. In this preliminary news item some highlights of the meeting are indicated.

Key Note Speaker

The key speaker at the seminar was Professor William Schabas, a recognised world authority on the death penalty. On the first day he spoke of the inevitability that the death penalty will be abolished world wide, as have the institutions of slavery and judicial torture in the past. He based his assertion on the astonishingly rapid rate at which countries are declaring themselves in favour of abolition. Only a minority of countries persist in practicing the death penalty and they find themselves increasingly at a disadvantage in cooperation on criminal extradition with abolitionist countries. The most striking block of countries rejecting capital punishment are the countries of the Council of Europe and the European Union where rejection is a condition of membership. Professor Schabas has calculated that by comparing the number of retentionist countries with the rate of conversion to abolition, we can expect to see a world free of the death penalty in at most another 24 years. He pointed out that such an outcome was clearly in the minds of those who drafted the Universal Declaration of Human Rights who in Article 3 affirmed, without reservation, the right to life of all persons.
Professor Schabas enumerated the reasons in favour of the death penalty, the fear of wrongful conviction, the ineffectiveness of the death penalty in controlling crime, the victimisation in practice of the poor and disadvantaged who cannot afford expensive legal representation, and others. But he based his belief on the unacceptability of the death penalty, above all on the affront to human dignity which it implies.

On the second day of the seminar he laid out the principles of alternative punishment to the death penalty, which, simply stated, consists in life imprisonment. Life imprisonment can have different meanings allowing for parole or excluding it, but he declared himself ready to accept any preliminary meaning of the term in return for the willingness of governments to move towards abolition. The question of the meaning and practice of life imprisonment can be evolved over time. The practice in some states of interpreting life imprisonment as extending to the natural death of the condemned leads to a meaningless geriatric detention of people no longer capable of offending or even realising where they are and why they are there!

Philippine Experience

Another highlight of the seminar was a session on the recent Philippine experience of abolition. Speakers included His Excellency Antonio Rodriguez, the Philippine Ambassador to Thailand, and Attorney Theodore O. Te who had played a large part in fighting for abolition. The detail of the debate to abolish the death penalty, over a period of 12 years illustrated the complexity of issues involved. Lobbying had to be continuous and focused. An interesting aspect was the involvement of condemned prisoners themselves and their families, simple people who achieved a sophisticated level of appeal. Another aspect was the preparation and submission of case studies illustrating defects in death penalty legislation and practice. The example of the Philippines was frequently referred to throughout the seminar.

Viewpoint of Political Parties

A presentation by representatives of three main political parties was illustrative of the general lack of appreciation in Thailand for the world wide debate on abolition. The representatives agreed that a decision for abolition could be made at administrative government level without the need for changes to the Constitution. It was felt that time was needed for Thailand to adjust to the circumstances of abolition. The representative of one Party specifically claimed that the death penalty was necessary in Thailand for the defence of the revered institution of the Monarchy. A comment from the audience suggested that the UK, Norway, and Cambodia appeared capable of being both monarchies and abolitionist.

Case Studies

The second day of the Seminar began with the presentation of case studies describing the legal procedures of several prisoners whose sentence of capital punishment remained after all stages of court hearing were exhausted. The cases were of accused whose poverty made them dependent on legal aid. The most striking aspect was that after the passing of death sentence by the court of first instance, their legal submissions to the Appeals and Supreme Courts were prepared not by a lawyer but by a fellow prisoner supposedly skilled in such matters. The lack of professional participation in what should have been the most important part of the legal process is chilling.

Prison Conditions

In the final session Dr. Waemahadee Waedao, member of the Senate, discussed prison conditions in the light of his own recent imprisonment in the South of Thailand. He discussed the general conditions of his imprisonment which were in direct conflict with the rights of a prisoner who had not been sentenced. He cited details of clothing, food, and medical care, as well overcrowding in the prison which grossly contravened his rights. He did not appear to be reassured by an assertion by a representative of the Corrections department that much was being done to improve the situation. Other speakers condemned as unacceptable the current practice of perpetual shackling of all male death row prisoners.

Conclusion

The above are brief indications of striking issues discussed during the Seminar. The content of other talks and sessions, and of points raised by the audience are also of great interest and will be made available in book form.