Where is the justice?

Bangkok Post: Tuesday February 28, 2006
Court upholds Pipat's sentence

The Supreme Court yesterday upheld a two-year suspended jail sentence handed down by a lower court on a university lecturer whose attack on his wife led to her death in 2001.
Pipat Lueprasithsakul was found guilty of physically assaulting his wife in 2001 following a heated row, causing her to suffer fatal
injuries.
Shortly after the attack, Pipat, who was employed by the National Institute of Development Administration (Nida), fled to Laos and Vietnam. He turned himself in three months later to face the charges against him.
The court ruled in 2002 that Pipat receive a two-year suspended sentence on three years parole on the condition he carry out 50 hours of community service by teaching at an educational institution. The verdict drew widespread criticism. Prosecutors acting on behalf of the victim's family chose to appeal the sentence in the same year.
The Supreme Court ruled yesterday that Pipat, 47, did not intend to kill his wife, but was overcome with anger after discovering that she had gone out to meet an ex-boyfriend. The court said Pipat ought to get a lenient sentence because he had confessed to the crime all along. It was felt he should also get the chance for rehabilitation and the opportunity to raise his children.
Mr Pipat, now a guest lecturer at Rangsit University, was delighted by the decision.
Pipat said he had completed 50 hours community service by giving lectures at the Naval Medical Department and spending 40 hours teaching children affected by the Dec 26, 2004 tsunami.
Women's rights activist Ticha na Nakhon said she feared the case would be detrimental in dealing with cases of domestic violence. The Women's and Constitution Network would hold a seminar on the ruling so the public could learn about the legal aspects of domestic violence.

In campaigning against the death penalty we in no way deny the justice of proportionate punishment against those who kill another person.Teaching at an educational institution is an honourable profession. 50 hours of teaching would be a normal workload of one month for a staff member in a college or university.
Where is the balance of justice which weighs such a task against the vicious beating to death of a wife, which no extenuating circumstance can condone. A one month teaching load cannot pay the debt to society created by such a crime. Our campaign against the death penalty is based on an inalienable respect for the value of human life. The same respect for human life demands proportionate punishment for one who deprives another of life.

Respect life, abolish the death penalty

Published on Feb 6, 2006 , Nation newspaper
On January 1, a visiting Welsh student was raped and murdered on Koh Samui. When two fishermen were arrested for this horrendous crime, Prime Minister Thaksin Shinawatra proclaimed that those convicted “must be sentenced to the harshest possible punishment”, affirming that the execution would “give remedy to the relatives and the British Government”. He appeared unaware that the UK Government has absolutely rejected the death penalty. The mother of the murdered girl has also expressed opposition to the execution of the murderers. There remains the primary reason cited by Thaksin, that the guilty had “caused serious damage to our country’s reputation”, again unaware that their execution would return Thailand to the minority of nations practising this barbaric punishment. It is time to review and question the inevitability of the death penalty.

These are the objections to the death penalty:

No human being or group of human beings can arrogate the right to put another human being to death, for whatever reason. Life is the basic right of every man, woman, and child and it cannot be denied them. Execution in any form is inhuman and cruel.

Secondly, innocent people are sometimes executed and there is no redress. Advances in forensic medicine reveal more and more cases of wrongful sentencing. There are cases where the person condemned and executed was indeed guilty of murder, but glaring extenuating circumstances were such that the sentence of execution should never have been passed.

Thirdly, the argument that execution is a necessary deterrent to heinous crimes is not supported by empirical evidence. Changes in crime rates follow complex social laws but this much is clear: countries that abolish the death penalty do not experience a sudden rise in their murder rates, and over the long term these rates may register either an increase or a decrease.

Fourthly, it is held that the death penalty is necessary to give satisfaction to the family of the victim, as if vengeance should be satisfied with payment of a blood debt, as if the sad arithmetic of adding minus one to minus one sums to zero. Satisfaction and closure to help heal the sorrow are necessary. Justice must be done and a penalty imposed. A punishment that can and sometimes does lead to the reform of the culprit, leads, in the long run, to greater consolation for the bereaved.

The question of cost is raised; it is said that to execute a criminal is cheaper than to detain him indefinitely. Adolf Hitler followed the same reasoning in ordering the elimination of institutionalised defective children. Is there an economic measure for the value of a human life? When all the safeguards of right of appeal and the costs of “humane” execution are added up, continued detention may not be more expensive. If into the balance is thrown the benefit to society of the reformed criminal or, even more, the reprieved innocent, where does the economic argument stand?

The realisation has slowly dawned that we may not kill, even in retribution for those who killed others. The first to legislate this realisation was the State of Tuscany in 1786. Venezuela became the first modern state to reject the death penalty. Today more than half of the world’s nations have abolished capital punishment. The stance of countries with a liberal democratic regime is significant. We do not expect Iran or China to set standards for worldwide morality! The matter becomes clearer when we list the countries with the highest rates of execution:

Highest Rates of Execution in 2004

China: at least 5000
Iran: 197
Vietnam: at least 82
United States: 59
North Korea: scores
Saudi Arabia: at least 38
Pakistan: at least 29

How has it come about that the United States is listed among the most reactionary countries of the world when it comes to capital punishment? While the majority of countries have followed humanitarian ideals through to the abolition of capital punishment, the United States remains locked in an outlook of religious fundamentalism and authoritarianism. There is parity between the current adversaries, fundamentalist Muslims and fundamentalist Americans.

The UN is the supreme voice of all nations on earth. In the Second Protocol to the Convention of Civil and Political Rights it proposes a solemn commitment: “Abolition of the death penalty contributes to enhancement of human dignity and progressive development of human rights...all measures of abolition of the death penalty should be considered as progress in the enjoyment of the right of life.” The commitment must be total: “No one within the jurisdiction of a state party to the present protocol shall be executed.”

Many countries still believe that their country faces particular circumstances, which dictate that the law must be imposed with the ultimate sanction of death. For such countries, and Thailand is one of their number, there is an alternative. Apply a moratorium on executions, whether by decree or de facto, and see from what [happens] whether these fears were justified.

In Thailand, the last execution took place in December 2003. However, the number of people under sentence of death tripled to nearly 1000 last year, mostly on charges relating to drug trafficking. The United Nations Human Rights Commission is concerned about the issue of the death penalty in Thailand, asserting that offences related to drug trafficking are not included in the category of “most serious crimes” for which the imposition of the death penalty might be acceptable. The conditions of imprisonment were also criticised and an order was given – by virtue of a legal treaty, the International Covenant on Civil and Political Rights, signed by Thailand – to “stop immediately” the shackling of prisoners condemned to death.

As noted above, in Thailand there have been no executions since December 2003. The Union for Civil Liberties proposes the extension of this apparent moratorium to a period of ten years, which would thereby accord Thailand the status of a de facto abolitionist country. One may hope that the outcome will allow our people to realise that another way is possible and become willing to accede to the Second Optional Protocol. Thailand already offers an example of a democratic way. The freedom of its people may be further enhanced by affirming an inviolable respect for life and abolishing the death penalty.

Danthong Breen
The Nation
Danthong Breen is president of the Union for Civil Liberty, Bangkok.

Capital Punishment Defies Teachings of the Buddha

Response to Interview with Somsri Hananuntasuk
Re: “‘Execution is not the answer’,” Nation News, January 30.
Kudos to Somsri Hananuntasuk for her compassion and moral courage in publicly opposing capital punishment. Such courage is rare in Thailand. The death penalty is an atavistic barbarity grounded in the vengeful law of lex talionis (an eye for an eye). It has no place in a civilised society and never in a nation based on Buddha’s principle of respect for all human life. Gautama Siddharta rejected it. So did Yeshua.
The deterrent argument is an obnoxious rationalisation, since overwhelming research and statistics have revealed that capital punishment does not deter the deliberate killing of another person. Even if it did, it should be abolished as inhumane. For the state to kill its citizens for crimes like rape and drug trafficking is beyond the pale. What’s next? Economic crimes like graft and corruption? Thailand would have an execution a week.
Even more astounding is that Buddhist monks support it, and those who do not are too craven to speak out against it. Shame! Why are they Buddhist monks? Somsri is more a true Buddhist than they will ever be. Bless her. She has my unreserved admiration.
OG Pamp
Prachuap Khiri Khan

Execution Is Not the Answer

EXCLUSIVE INTERVIEW: ‘Execution is not the answer’
Published on Jan 30, 2006, Nation Newspaper

The recent death sentence imposed on two Thais for raping and killing British tourist Katherine Horton on Koh Samui has re-ignited efforts by human-rights groups to persuade the government and the public that capital punishment is inhumane. Pravit Rojanaphruk talks to Somsri Hananuntasuk, chairperson of Amnesty International (Thailand) and an ardent opponent of the death penalty.
Why are you against capital punishment?
Because it doesn’t address the root cause of crime. I also want to see an end to this violent mentality and the introduction of a real life sentence as a new standard. This could allow [criminals] to think and reform themselves. In any case, it’s acceptable that a criminal spends the rest of his or her life in detention.From a Buddhist perspective, the cycle of karma continues [with the death sentence], though it’s the state doing it ‘legally’. From the Islamic or Christian perspectives, life belongs to God.
Supporters of capital punishment insist that this is the best deterrent against crime.
Statistics support both sides of the argument. Canadian statistics prove that having capital punishment doesn’t reduce serious crime. In the United States, 13 states have abolished the death penalty but not much discussion about it took place. In terms of morality and ethics over the issue, the US is as problematic as China. Even Cambodia has abolished the death sentence.
In Thailand, we’re simply addressing the symptoms, and though capital punishment exists, serious crimes continue unabated. Rapes take place in offices and government buildings, and teachers and monks are involved in rapes too.
Though Thais regard themselves as Buddhists, they are generally supportive of capital punishment. Why do you think this is so?
Because when we talk about the issue, no leaders in our society are coming forward [to argue against it]. Nobody has come out to analyse it from a moral or religious point of view and how it’s against [those points]. Even when convicts are given life imprisonment it tends to be [ameliorated] by the great many royal celebrations that reduce their sentences. That’s why people don’t place much hope in life imprisonment.Even monks are supportive of it. They don’t even look at the first Buddhist precept [that one should abstain from taking the life of another sentient being]. Some monks claim they’re not involved with worldly matters so they excuse themselves from making comments. To my total surprise [while doing research] even famous monks like Phra Payom say drug traffickers deserve to be executed.
How difficult is it to campaign against capital punishment in Thailand?
Very difficult. This is partly because even the religious establishment is not supportive [of the campaign]. Those who oppose it are a silent voice. People like Abhisit [Vejjajiva], Vitit [Muntabhorn of Chulalongkorn University’s Faculty of Law] and [Senator] Kraisak [Chonhavan] who were educated in Europe are against [capital punishment].So far, there’s been no progress and even the media are not supportive. Television newscasters and commentators are supportive of the death penalty and often say, if I were the judge I would order them to be executed too!But we will continue to lobby the government and educate the public.
Why are you different from many other Thais on the issue?
Perhaps because I work in the area of human rights and work for Amnesty International. When I was small I recall being in agreement with the death penalty, especially when it came to rape cases. If debate takes place in society, perhaps there’s a chance for a transformation. Debate surely helps and it can change us.

Murder of UK student on Koh Samui

The tragic murder of a UK student on the tourist island of Koh Samui, the consequent arrest and 'instant' condemnation to death of two fishermen found guilty of the crime rightly continues to worry readers of Bangkok newspapers. Letters have praised the fast reaction of the police and legal system. The following is a more measured response:

Horton case does not signal a new trend in Thai justice
Re: “Horton trial was a case study in delivering proper justice”, The Nation, Letters, January 24.
Does Outraged Taxpayer really believe that a speedy trial involving a foreign murder victim, obviously in response to Thaksin’s call, will lead to an improved judicial system for all, including influential Thais?
There have been numerous so-called “open-and-shut” cases in the world in which the executed defendant was subsequently found to be innocent, or mitigating circumstances were uncovered. In those cases there was no opportunity to reverse a fatal mistake.
Outraged Taxpayer’s trust in the use of advanced technology to solve such cases beyond all doubt is clear, but surely he realises that there are many ways in which such evidence can be falsified, especially where the forensic system is under the control of investigative agencies that are under political pressure to solve such a crime or where one of their members is a defendant. Equally, admissions of guilt are worthless if they are obtained under duress or inducement.
For Outraged Taxpayer to say that Thaksin’s “intervention” in the Horton case was beneficial for Thailand’s judicial system demonstrates a lack of understanding that the same influence could equally compromise trials involving his friends, family, fellow party members or enemies.
I am not implying that the defendants in the Horton case are innocent, but to use a so-called open-and-shut murder case as an example where capital punishment is fully justified and could lead to an improved judicial system in Thailand is fallacious. Capital punishment is a punishment for the poor in this world. It is derived from an ancient form of populist revenge based on “a tooth for a tooth” and indicates a failure by society to prevent murder or deal with it in a civilised way. More important, it is not even an effective deterrent: hence the high murder rates in countries such as the US, where even children can be put to death in some states. It clearly did not even prevent the two Thai fishermen from murdering Katherine Horton.
John
Bangkok

บทลงโทษประหารชีวิต…ถึงเวลาที่ต้องทบทวน !

นางอลิซาเบธ ฮอร์ตัน มารดาของนางสาวแคเธอรีน ฮอร์ตัน นักศึกษาชาวอังกฤษที่ถูกฆ่าตายที่เกาะสมุย ได้กล่าวไว้อย่างน่าสนใจว่า “ ตนไม่อยากให้มีการประหารมือฆ่าลูกสาวของตัวเองเพราะผู้ต้องหาทั้ง ๒ คนนั้นควรจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ภายในคุกเพื่อชดใช้การกระทำอันแสนโหดร้ายที่มีต่อลูกสาวของตน ฉันไม่เคยเชื่อในเรื่องของโทษประหารแต่ฉันเชื่อว่าชีวิตหมายถึงชีวิต การจำคุกตลอดชีวิตถึงจะเป็นการลงโทษที่สมควร ฉันไม่เห็นด้วยกับการเอาชีวิตของใคร และแคเธอรีนเองก็ไม่เชื่อเช่นกันเพราะไม่เห็นว่าจะเกิดประโยชน์อะไร แต่ถ้าหากคนเหล่านี้ถูกเข้าไปอยู่ในคุกจนตาย ก็จะสามารถหยุดยั้งไม่ให้คนพวกนี้ออกไปทำอะไรกับคนอื่นได้ ”
ความจริงข้อถกเถียงเรื่องควรมีการยกเลิกโทษประหารชีวิตในประเทศไทยหรือไม่ ได้มีข้อโต้แย้งกันมาอย่างยาวนาน และดูเหมือนว่ากระแสอารมณ์ความรู้สึกของคนส่วนใหญ่ในสังคมไทยยังอยากให้ลงโทษประหารชีวิตโดยเฉพาะทุกครั้งที่มีคดีสำคัญๆที่เกี่ยวข้องกับเด็กและผู้หญิง
ในปัจจุบันบทลงโทษประหารชีวิตในประเทศไทยได้บัญญัตไว้ในกฎหมายหลายฉบับและหลายฐานความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา อาทิ ความผิดฐานปลงพระชนม์พระมหากษัตริย์ ความผิดฐานประทุษร้ายต่อพระองค์หรือหรือเสรีภาพของพระมหากษัตริย์ ความผิดฐานปลงพระชนม์พระราชินีหรือรัชทายาท หรือฆ่าผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ความผิดฐานประทุษร้ายต่อพระราชินีหรือรัชทายาท หรือเสรีภาพของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ความผิดฐานเป็นกบฏ ความผิดฐานทำให้ราชอาณาจักรหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของราชอาณาจักรตกไปอยู่ใต้อำนาจอธิปไตยของรัฐต่างประเทศ หรือเพื่อให้เอกราชของรัฐต้องเสื่อมเสียไป ความผิดฐานเป็นคนไทยทำการรบกับประเทศไทย หรือเข้าร่วมเป็นข้าศึกของประเทศ ความผิดฐานให้การอุปการะแก่การดำเนินการรบหรือ การตระเตรียมการรบของข้าศึก ทำให้ป้อมค่ายสนามบิน ยานรบ ยานพาหนะ ทางคมนาคม สิ่งที่ใช้ในการสื่อสาร ยุทธภันฑ์ เสบียงอาหาร อู่เรือ อาคาร หรือสิ่งอื่นใดสำหรับใช้เพื่อการสงครามใช้การไม่ได้ หรือตกไปอยู่ในเงื้อมมือของข้าศึก ยุยงทหารให้ละเลยไม่กระทำการตามหน้าที่ ก่อการกำเริบ หนีราชการหรือละเมิดวินัยกระทำจารกรรม นำหรือแนะทางให้ข้าศึกได้เปรียบในการรบ
ความผิดฐานกระทำให้ผู้อื่นล่วงรู้หรือได้ไปซึ่งข้อความ เอกสารสิ่งใดๆอันปกปิดไว้เป็นความลับสำหรับความปลอดภัยของประเทศในระหว่างการรบหรือการสงคราม ทำให้รัฐต่างประเทศได้ประโยชน์ ความผิดฐานกระทำการใดๆเพื่อให้เกิดเหตุร้ายแก่ประเทศจากภายนอกและเหตุร้ายได้เกิดขึ้น
ความผิดฐานฆ่า หรือพยายามฆ่าราชาธิบดี ราชินี ราชสามี รัชทายาท ประมุขแห่งรัฐต่างประเทศ ซึ่งมีสัมพันธ์ไมตรีกับประเทศไทยหรือผู้แทนรัฐต่างประเทศ ความผิดฐานเป็นเจ้าพนักงานใช้อำนาจในตำแหน่งโดยมิชอบ ความผิดฐานเจ้าพนักงานเรียกสินบน ความผิดฐานเจ้าพนักงานในการยุติธรรมเรียกสินบน ความผิดฐานเจ้าพนักงานในการยุติธรรมเรียกรับสินบนก่อนรับตำแหน่ง ความผิดฐานวางเพลิงเผาทรัพย์ทำให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายหรือสาหัส ความผิดฐานวางเพลิงเผาทรัพย์ โรงเรือน เรือ หรือแพ ที่คนอยู่อาศัย โรงเรือนเรือหรือแพอันเป็นที่เก็บหรือทำสินค้า โรงมหรสพหรือสถานที่ประชุม โรงเรือนอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน เป็นสาธารณสถาน หรือเป็นที่สำหรับประกอบพิธีกรรมตามศาสนา สถานีรถไฟ ท่าอากาศยาน หรือที่จอดรถหรือสาธารณะ เรือกลไฟ หรือเรือยนต์ อากาศยาน หรือรถไฟ ที่ใช้ในการขนส่งสาธารณะ ความผิดฐานกระทำให้เกิดระเบิดทำ ให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายหรือสาหัส ความผิดฐานทำให้เกิดระเบิดแก่ทรัพย์ ความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราหญิง เป็นเหตุให้ถึงแก่ความตาย ความผิดฐานข่มขืนกระทำ ชำเราเด็กหญิงเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายสาหัส หรือถึงแก่ความตาย ความผิดฐานกระทำอนาจาร แก่บุคคลอายุกว่า ๑๕ ปีเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตาย ความผิดฐานกระทำอนาจารแก่บุคคล อายุไม่เกิน ๑๕ ปีเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตาย ความผิดฐานเป็นธุระจัดหาล่อไปหรือ ชักพาไปเพื่อการอนาจารโดยใช้อุบายหลอกลวง ขู่เข็ญ
ความผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังผู้อื่นเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตาย ความผิดฐานเอาคนลงเป็นทาสหรือให้มีลักษณะคล้ายทาส นำเข้าในหรือส่งออกไปนอกราชอาณาจักรเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตาย ความผิดฐานเรียกค่าไถ่ ความผิดฐานชิงทรัพย์เป็นเหตุให้ผู้อื่น ถึงแก่ความตาย ความผิดฐานปล้นทรัพย์เป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย
โทษประหารชีวิตตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๕๒๒ แก้ไขเพิ่มเติม ๒๕๔๕ เช่น ความผิดฐานผลิต นำเข้า หรือส่งออกยาเสพติดให้ โทษประเภท ๑ เพื่อจำหน่าย
ความผิดฐานจำหน่ายหรือมีไว้ในครอบครองเพื่อ จำหน่ายยาเสพติดให้โทษประเภท ๑ มีปริมาณเป็นสารบริสุทธิเกินยี่สิบกรัมขึ้นไป ความผิดฐานใช้อุบายหลอกลวงขู่เข็ญ ใช้กำลังประทุษ ร้ายใช้อำนาจครอบงำ หรือข่มขืนใจให้หญิงหรือบุคคลซึ่งยังไม่บรรลุนิติภาวะเสพยาเสพติด
โทษประหารชีวิตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธ พ.ศ. ๒๔๙๐ แก้ไข ๒๕๔๓ เช่น ความผิดฐานใช้อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน หรือวัตถุระเบิดกระทำความผิดอาญามาตรา ๒๘๘ มาตรา๓๓๗ มาตรา ๓๓๙ มาตรา ๓๔๐ และบทลงโทษประหารชีวิตตามประมวลกฎหมายอาญาทหาร รวมแล้วกฎหมายไทยในปัจจุบันอย่างน้อย ๕๐ ความผิดที่มีบทลงโทษประหารชีวิต
โทษประหารชีวิตเป็นโทษที่รุนแรงที่สุด เย็นวันที่ ๑๒ ธันวาคม ๒๕๔๖ เรือนจำกลางบางขวาง ได้ประหารชีวิตนักโทษประหาร ด้วยการ..ฉีดยา..หรือสารพิษให้ตาย เป็นครั้งแรกการประหารจำนวน ๔ คนจากนักโทษคดียาเสพติด ซึ่งปัจจุบันมีนักโทษเด็ดขาดต้องโทษประหารที่เป็นผู้หญิงจำนวน ๕ รายและอยู่ระหว่างการพิจารณาคดีจำนวน ๑๐๐ ราย ผู้เขียนคิดว่าการมีโทษรุนแรงถึงขั้นประหารชีวิตไม่มีประโยชน์อะไร สังคมไทยรัฐบาลไทย โดยเฉพาะผู้นำอาจต้องเริ่มต้นคิดใหม่กับกระบวนการการลงโทษว่ามีความเหมาะสมมากน้อยเพียงใด การใช้โทษประหารชีวิตนั้นเป็นไปตามกฎหมายที่มนุษย์ในสังคมในช่วงเวลาหนึ่งเห็นดีเห็นงามที่ให้มีขึ้น เราต้องไม่ลืมว่ากฎหมายนั้นเขียนขึ้นโดยมนุษย์และย่อมเปลี่ยนแปลงได้เมื่อยุคสมัยเปลี่ยนไป อาทิ ความผิดเกี่ยวกับยาบ้าที่ในอดีตนั้นกฎหมายถือว่าเป็นวัตถุออกฤทธิ์ แต่ต่อมาได้กำหนดให้เป็นยาเสพติดประเภทร้ายแรงเท่ากับเฮโรอีนและก็มีจำเลยได้รับโทษประหารชีวิตไปแล้ว แต่สภาพปัญหายาเสพติดก็ยังมีปัญหาย่อมสะท้อนให้เห็นได้ว่าบทลงโทษที่รุนแรงไม่ใช่ทางแก้ปัญหาที่ถูกต้อง ผมอ่านบทสัมภาษณ์ของคุณแคเธอรีน ฮอร์ตัน ด้วยความสนใจยิ่ง ผมเชื่อว่าเธอคงปวดร้าว แต่เธอได้ให้สติกับสังคมไทยได้ดียิ่ง ต่างกับผู้นำของเราที่มักจะตอกย้ำความโกรธแค้นชิงชังอยู่เสมอ ถึงเวลาหรือยังที่สังคมไทยจะได้ช่วยกันสังคายนาบทลงโทษที่มีอยู่ในสังคมไทย โดยปราศจากอวิชาครอบงำ.

นายพิทักษ์ เกิดหอม
โครงการศึกษาการลงโทษประหารชิวิตในประเทศไทย

Thai Prime Minister offers execution as remedy

PM: Horton’s killers must be put to death
Bangkok Post January 11, 2006

Prime Minister Thaksin Shinawatra yesterday called for the execution of two fishermen if they are convicted of the rape and murder of a British tourist on Koh Samui. "They must be sentenced to the harshest possible punishment," Mr Thaksin told reporters in the northeastern town of Loei where he was travelling. "They have caused serious damage to our country's reputation. By giving them the maximum sentence, it will give remedy to the relatives and the British government and show that we are taking the case seriously," he said. He expressed confidence the government's efforts to mete out justice would soothe the victim's grief-stricken family. The prime minister also warned police not to target anyone as scapegoats for the murder.
Police prepared their case for prosecutors after the two men were charged Monday with the Jan 1 rape and murder of 21-year-old Katherine Horton. Horton's body was found on Jan 2 in the sea off Koh Samui in Surat Thani. She was visiting the country on a short vacation before her final university exams in Britain. Yesterday, police flew the two suspects, Bualoi Phothisit, 23, an Ubon Ratchathani native, and Wichai Somkhaoyai, 24, of Nakhon Si Thammarat, by helicopter from Koh Samui to Surat Thani police station for interrogation. A planned re-enactment was cancelled for the second time yesterday and the suspects' detention location and all legal proceedings were transferred from Koh Samui to the provincial police station because of fears that angry crowds on Koh Samui might attack the men if they remained on the island. The suspects had donned police uniforms to evade the attention of locals.
"There were hundreds of Samui residents who rallied and denounced the suspects, whom they said had damaged the island's reputation," Pol Maj-Gen Santhan Chayanond, deputy chief of Provincial Police Bureau 8, said. "So for the sake of the suspects' safety and to let them to fight for justice in court, we decided to cancel the reenactment." Bualoi confessed to the murder and rape charges but Wichai denied he had raped Horton. Still, police said they were confident they had enough evidence to charge the Nakhon Si Thammarat man with rape and murder. "Even though Wichai confessed to hurting the victim and denied a rape charge, we have clear and sufficient evidence to nail him," said Pol Maj-Gen Santhan.
The case will be forwarded to the public attorney who will recommend whether to indict the suspects before the Surat Thani court on Friday. To prevent any more such cases, the police officer said he was looking to propose the establishment of one more police station on Koh Samui to better maintain peace and order.
Amnuay Dejchana, owner of the New Hut Bungalow where Horton last stayed, said he felt relieved that the suspects had been caught. His bungalow has seen occupancy rates tumble since news of the murder spread.
Foreign Minister Kantathi Suphamongkhon said in Loei he was ready to visit Horton's family in Wales if the opportunity permitted. The Foreign Ministry would keep in touch with the British embassy and the Hortons in case the family had any questions about the investigation. Mr Kantathi said the murder reflected badly on Thailand's reputation.

Response to Thaksin call for execution as remedy

Response to “PM: Horton’s killers must be put to death”
Postbag, Bangkok Post 13th January 2006

The murder of Katherine Horton on Koh Samui is a horrendous crime which must be punished. Prime Minister Thaksin has called for the maximum sentence, but he should be advised that execution of the killers would also be abhorrent. His statement that a maximum sentence, implying the death penalty, would ‘give remedy to the relatives and the British Government’ is mistaken. The UK, as he may easily verify by consulting the UK Embassy, has vehemently rejected, without exception, the death penalty, and fully supports European Community initiatives to have it abolished worldwide. It would be totally inconsistent with this stand to find remedy in an execution for a crime committed against its citizen, however horrendous that crime might be.
Prime Minister Thaksin should turn his attention to details of the police interrogation which has been described as lengthy. He should emphasize strongly that such an interrogation must not include torture which would render subsequent legal proceedings suspect, as would so called ‘enactments’ of the crime. Such crimes are not unique to Thailand; remedies must be sought, both in the immediate improvement of protection and in education against a culture of violence. Thailand is among the minority of countries in the world which still practice the death penalty. It is widely recognized that it is neither a satisfactory retaliation for past crimes, nor a deterrent to their future occurrence. To abolish the death penalty is itself a powerful statement of the inviolability of life on which to build a more peaceful and secure society.
Danthong Breen
President, Union for Civil Liberty

Death Penalty Campaign in Thailand

จากการที่สมาคมสิทธิเสรีภาพของประชาชน(สสส.) ได้สำรวจรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับโทษประหารชีวิต พบว่าการยกเลิกการรณรงค์การยกเลิกโทษประหารชีวิต เป็นส่วนหนึ่งของขบวนการสิทธิมษุยชนทั่วโลกที่เป็นไปพันธกรณีตามพิธีสารเลือกรับ ฉบับที่ 2 แห่งกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง โดยมีประเทศทั่วโลกจำนวน 55 ประเทศให้การรับรอง โดยล่าสุดคือประเทศ ไลบีเลียเมื่อวันที่ 16 กันยายน 2005 นอกจากนี้ประเทศที่ยกเลิกโทษประหารชีวิตแล้วจำนวน 88 ประเทศ ถ้ารวมประเทศที่ไม่มีการประหารชีวิต จำนวน 139 ประเทศ ขณะที่ประเทศที่ยังมีโทษประหารชีวิตจำนวน 58 ประเทศ

ในทวีปอเมริกา มีเพียงประเทศสหรัฐอเมริกาประเทศเดียวที่มีโทษประหารชีวิต แต่ที่ยังใช้โทษประหารชีวิตมีจำนวน 38 มลรัฐ จากจำนวนทั้งหมด 50 มลรัฐ สำหรับประเทศที่เป็นสมาชิกของสหภาพยุโรปจำนวน 25 ประเทศต่างยกเลิกโทษประหารชีวิต นอกจากนี้ประเทศเซเนกัลได้ยกเลิกโทษประหารชีวิตทุกข้อหาความผิดในวันสิทธิมนุษยชนใน ค.ศ. 2004 ร่วมกับหลายประเทศในทวีปอาฟริกา

สำหรับประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 2005 MR.Seiken Suguira รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมคนใหม่ ได้แถลงว่าจะไม่เซ็นอนุญาตให้ประหารชีวิตตามคำพิพากษาของศาล โดยมีความเห็นว่า “ไม่มีใครสามารถฆ่าคนอื่นได้ ” แต่เขายืนยันว่าเป็นความคิดเห็นส่วนตัวไม่ได้เป็นนโยบายของรัฐบาล และในอดีตระหว่างปี 1989 – 1993 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมของประเทศญี่ปุ่นไม่เซ็นอนุญาตให้ประหารชีวิตมาแล้ว

อาจกล่าวได้ว่า ประเทศที่มีการปกครองระบอบประชาธิปไตยต่างยกเลิกโทษประหารชีวิต แต่โทษประหารชีวิตมักจะเกิดขึ้นในประเทศที่ปกครองระบอบเผด็จการ และประเทศที่ไม่รับฟังความคิดเห็นของประชาชนเป็นสำคัญ

ในกรณีประเทศประเทศไทย สมาคมสิทธิเสรีภาพของประชาชน(สสส.) ร่วมกับกับสหพันธ์สิทธิมนุษยชนสากลได้ศึกษาและจัดทำรายงานโทษประหารชีวิตในประเทศไทย และกำลังเริ่มศึกษากฎหมายและกระบวนการยุติธรรมที่เกี่ยวกับคดีที่มีโทษประหารชีวิตตลอดทั้งปี เพื่อรณรงค์เผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับการลงโทษประหารชีวิตแก่รัฐบาล สื่อมวลชน บุคคล หรือองค์กรที่เกี่ยวข้องต่อไป โดยจะมีกิจกรรมต่างๆในปีหน้า

Lethal Injection Not a Solution

There is no “satisfactory” method of administering the death penalty.

The method of execution in Thailand progressed from barbaric practices in the past to beheading, prescribed in the Criminal Code of B.E. 2451 (1908). Intending to adopt a more humane procedure, in B.E. 2477 (1934) the Royal Thai Government changed the method of execution to shooting with a gun. Execution by beheading was often botched leading to a painful and inhumane death. Shooting too is an awful procedure and following practice in the United States, in B.E. 2546 (2003) Thailand introduced death by lethal injection. Soon after the amendment of the law four prisoners were executed, probably so that the system of lethal injection would have the status of a working procedure.
On the face of it, execution by lethal injection appears like a minor medical procedure, and was considered practically painless. A needle is introduced into the vein of the condemned person and a series of 3 injections are administered through a tube attached to the needle. The first is a sleeping medicine, the second a muscle relaxant, and the third is to stop heart beat. Following this sequence the person does not shake or cry out. As described, the process appears simple, sure, and clinical. The reality can be very different. The search for a suitable vein can be horrendous, trying first one arm, then the other, then a leg. In some cases the condemned person has had to help to insert the needle. There have been blockages to the flow of the poisons, ejection of the needle from the vein, prisoners regaining consciousness before the procedure is complete, and even signs that the person, whatever the enforced immobility induced by the relaxant, is indeed in distress and pain. Furthermore, there is no solution to the awful preparation and anticipation for execution.
However, an article in the famed medical journal “Lancet” (April 16th 2003) points out that the whole procedure is flawed. Investigators analysed data drawn from Department of Corrections protocol information from Texas and Virginia and autopsy toxicology reports from Arizona, Georgia, North Carolina, and South Carolina:
‘Statistics show that of the 49 executed inmates 43 (88%) had concentrations of the anesthetic Thiopental in their blood at levels below that required for surgery and 21 (43%) of the inmates had concentrations consistent with awareness. These findings challenge the widely accepted notion that execution by lethal injection does not violate the 8th Amendment's prohibition of execution by methods that are "cruel and unusual." ‘
The article goes on to point out that the procedures used in executions do not even satisfy the requirements established for the killing of animals:
‘The report also indicates that the lethal injection protocols used on inmates violate the standards which the American Veterinary Medical Association (AMVA) set in the year 2000. Veterinarians are specifically prohibited from using neuromuscular blocking agents in animal euthanasia due to the risk of unrecognized consciousness.’

One cannot rest easy in the thought that death by lethal injection is “painless”. To the suggestion that doctors might participate in executions to ensure greater “success” the editor of Lancet responds in an editorial accompanying the article:
‘By using medical knowledge and personnel to kill people, we do more than undermine the emerging standards and procedures for good ethical decision-making about the sick and dying. We also set off towards a terrifying land where the white gowns of physicians are covered by the black hoods of executioners.’
The death penalty in any form is a barbaric institution unworthy of a civilized world.